ันดูซิว่าเป็นใคร?”
เด็ก ๆ เริ่มส่งเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กด้วยความอยากรู้ แม้แต่ซู่เป่าเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
ครูฮวาไม่ปล่อยให้เด็ก ๆ สงสัยนาน “งั้นครูไม่ปิดบังแล้วนะ วันนี้โรงเรียนอนุบาลของเราจะเข้าร่วมการซ้อมแผนป้องกันเหตุระเบิด…”
หลังจากอธิบายความหมาย และขั้นตอนปฏิบัติในการซ้อมแผนเสร็จ ครูฮวาก็เปิดเผยประเด็นสำคัญ “การซ้อมครั้งนี้จะสอนโดยคุณพ่อของซู่เป่า เพื่อนร่วมชั้นของเรา คุณพ่อของซู่เป่าเป็นทหารที่เก่งมากนะคะ ท่านจะสอนวิธีหลบหนีเมื่อเจอกับคนร้าย และจะแสดงวิธีจับกุมคนร้ายให้พวกเราดูด้วย!”
ครูฮวาเพียงแค่กล่าวถึงอาชีพทหารของ มู่กุยฝาน โดยไม่ได้ลงรายละเอียดอื่น แต่เพียงแค่นั้นก็ยิ่งใหญ่มากแล้วในสายตาของเด็กน้อย
“ว้าว!” เด็ก ๆ ร้องอุทานออกมาพร้อมกัน ดวงตาเป็นประกายต่างพากันหันมามองซู่เป่าเป็นตาเดียว
ซู่เป่ารู้สึกปลื้มอกปลื้มใจเป็นที่สุด เธอภาคภูมิใจในตัวคุณพ่อมาก!
เขาก็เป็นคุณพ่อของหนูเองนี่นา! ตอนเช้าที่ขับรถมาส่ง คุณพ่อไม่ได้บอกใบ้เธอสักคำเลย
ความตื่นเต้นเอ่อล้นทำให้ซู่เป่าลืมเรื่องการตามหาแม่ไปชั่วคราว ในหัวตอนนี้มีแต่ภาพความเท่ของคุณพ่อ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะได้ลงไปที่สนาม
เด็ก ๆ เข้าแถวเดินเรียงกันออกมา ซู่เป่ามองเห็นเวทีพิธีกรจากระยะไกล ที่ตรงนั้นคุณพ่อของเธอสวมชุดพรางสีเขียวทหาร มือทั้งสองไพล่หลัง ยืนตัวตรงตระหง่านด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา
คุณพ่อยืนอยู่บนเวทีดูสูงสง่าขึ้นกว่าเดิม ค
