บทที่ 151 ซู่เป่าออกตามหาแม่
ซูเสี่ยวอวี้ถือกล่องเครื่องดื่มเดินตรงไปลานจอดรถด้วยสีหน้างุนงง
ช่วงไม่กี่วันมานี้ เธอโชคดีมาก ราวกับมีเทพแห่งโชคลาภคอยปกป้อง ซื้อเครื่องดื่มก็ได้รางวัล รับฟรีอีกขวดเสมอ ทิ้งขยะไกลแค่ไหนก็โยนลงถังขยะได้อย่างแม่นยำ แม้แต่ตอนตอกไข่ทำอาหารยังเจอไข่แฝดทุกครั้ง…
ซูเสี่ยวอวี้วางกล่องเครื่องดื่มจัดระเบียบให้เรียบร้อยก่อนขับรถออกไป
เบื้องหลังของเธอ วิญญาณของซูจิ่นอวี้ลืมตาขึ้นพลางสำรวจตัวเอง ทั่วร่างเปล่งประกายสีทองอร่าม ดูคล้ายกับปลาคาร์ฟทองนำโชค
“ฉันมาอยู่บนร่างหญิงสาวคนนี้ได้อย่างไรกัน?” ซูจิ่นอวี้รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก เธอพยายามผละออกไปทว่ากลับพบว่าตนเองไม่สามารถไปไหนได้เลย “แปลกจริง…”
วิญญาณสาวไม่ยอมแพ้ พยายามออกแรงผลักอีกครั้ง ทว่าผลลัพธ์คือร่างชนเข้ากับพวงมาลัยรถอย่างจัง
ทันใดนั้น รถบรรทุกคันใหญ่บีบแตรเสียงดังลั่น พุ่งตรงเข้ามาราวกับเสียการควบคุม เนื่องจากเบรกกะทันหันเกินไปทำให้ตัวรถหมุนคว้างตะแคงเข้าหาเธอ
ซูเสี่ยวอวี้ยังไม่ทันตั้งตัว พวงมาลัยในมือก็หมุนไปหนึ่งรอบโดยไร้สาเหตุ ส่งผลให้รถหักหลบรถบรรทุกขนาดใหญ่ได้หวุดหวิด!
เสียงโครมครามดังสนั่นติดต่อกันหลายครั้ง รถบรรทุกคันนั้นกวาดรถเล็กคันอื่นกระเด็นออกไป ก่อนหยุดนิ่งได้หลังจากไถลไปไกลกว่าห้าร้อยเมตร…
ซูเสี่ยวอวี้ตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบหักรถเข้าจอดริมถนนทันที ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันตกตะลึง
ผู้หญิงคนนี้โช