ด้
“…ภาพวาดนั้นมีชื่อว่าสุภาพสตรีกับร่มขาว ข่าวลือบอกว่ามันถูกวาดขึ้นมาเพื่อรำลึกถึงลูกสาวของผู้สนับสนุนพิพิธภัณฑ์และเพื่อไว้อาลัยความงดงามของเธอ ส่วนสาเหตุที่ภาพวาดไม่เปิดเผยใบหน้าของเธอก็เพื่อให้ผู้ชมจินตนาการถึงความงามข—”
“ไม่ใช่หรอกนะ”
เสียงแผ่วเบาตัดประโยคของเจมี่ที่ตอนนี้ขมวดคิ้วและหันกล้องไปทางเซธ
เซธยังคงกุมท้องอยู่ พลางมองกล้องด้วยดวงตาไร้ชีวิตชีวาตามธรรมชาติของเขา เขาหยุดและมองไปยังเจมี่ที่กำลังจะเริ่มเอ่ย
“ไม่ใช่เหรอครับ? ที่ว่าไม่ใช่นี่มันหมายความว่ายังไงน่ะ? นี่เป็นข้อมูลที่ยอมรับโดยทั่วกันนะ สาเห—”
“สาเหตุที่ใช้ร่มบังหน้า ไม่ใช่เพราะอยากให้คิดเชิงศิลป์”
เซธตัดบทเจมี่อีกครั้ง
คราวนี้ เจมี่ไม่ได้ตอบอะไรกลับ ทำเพียงแต่กลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบเชียบ ความตึงเครียดแปลก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นแบบไม่มีเหตุผล
เขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้น
แชตเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ข้อความหยุดชะงักไปชั่วขณะ
จนกระทั่ง—
— โคตรหลอนเลยว่ะ หมอนี่แม่งหลอนชิบหาย
— ฉันเกือบจะเชื่อจริง ๆ แล้วนะ เชี่ยเอ๊ย
— ไม่ว่ะ เฮียแกโดนผีเข้าแหง ๆ ☠
จริงอยู่ที่เสียงทุ้มต่ำบางเบาของเซธประกอบกับความว่างเปล่าไร้ชีวีในดวงตาคู่นั้น ได้สร้างบรรยากาศที่น่าขนลุกไปทั่วทั้งสตรีม
แต่แน่นอนว่า มันส่งผลเพ
