ียงแค่ช่วงสั้น ๆ
สตรีมกลับมาเป็นเหมือนเดิมภายในเวลาไม่นาน
‘บ้าเอ๊ย ทำเอาฉันเกือบขนลุกเหมือนกันนะเนี่ย’
เจมี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะจ้องมองแชต ชั่วขณะหนึ่ง เขาเองก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาเล็ก ๆ เหมือนกัน และนั่นมันแปลกสำหรับเขา
เขาเป็นคนที่ผ่านอะไรมาตั้งมากมาย เคยเห็นเรื่องน่ากลัวกว่านี้มาแล้วนับไม่ถ้วน
แต่กลับรู้สึกใจคอไม่ดีเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำ…
ดวงตาของเจมี่หรี่เล็กลง เหลือบมองไปทางเซธ
‘หมอนี่มันทำให้ฉันหลอนจริง ๆ’
ถึงอย่างนั้น เขาก็เก็บความคิดต่าง ๆ เอาไว้กับตัวและมอบรอยยิ้มให้กล้อง
“ฮ่าฮ่า ดูเหมือนเราจะได้ผู้เชี่ยวชาญมาร่วมทริปด้วยนะเนี่ย ดีจังเลย แบบนี้ทุกอย่างก็จะได้ราบรื่นขึ้นสำหรับพวกเราทุกคนไม่ใช่หรือไง? ฉันเริ่มรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ!”
เขาหัวเราะกลบเกลื่อนแชตขณะที่พวกเขาใกล้ถึงตัวอาคาร เมื่อมาถึงหน้าประตู เจมี่ก็ยื่นมือไปผลักให้เปิดออก มันลั่นเสียงเอี๊ยดอ๊าด
อย่างเชื่องช้า
เชื่องช้าถึงที่สุด
แอ๊ดด—
ลากยาวเกินไปจนรู้สึกไม่สบายใจ กลิ่นอับของฝุ่นและเชื้อราลอยละล่องออกมาจากความมืด
“ไปกันเถอะ…”
ภายในพิพิธภัณฑ์ถูกกลืนกินด้วยเงาหม่น เจมี่ยกไฟฉายขึ้นมาและสาดแสงไปทั่วโถงทางเข้าอันกว้างใหญ่ พื้นหินอ่อนแตกร้าวเป็นรอยสลับขาวดำราวกับกระดานหมากรุกท
