ี่ผุกร่อน เบื้องหน้ามีบันไดไม้ขนาดใหญ่หายลับเข้าไปในอนธการ ทอดยาวขึ้นไปสู่ชั้นที่สอง
“ที่นี่ดูไม่ต่างจากที่ฉันจำได้เลย”
เจมี่ก้าวไปข้างหน้า เสียงฝีเท้าของเขาก้องสะท้อนทั่วบริเวณ
ไม่นานเขาก็เริ่มกล่าวอีกครั้ง
“อย่างที่ฉันเล่าไป พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงเมื่อเจ็ดปีก่อนหลังจากภาพวาดหายไป และก็ไม่มีใครหามันเจอเลย บ้างก็ว่ามันถูกขโมยไปเพื่อแบล็กเมลผู้สนับสนุน บ้างก็ว่า…” เขาลดเสียงของตัวเองลง “มันหายไปในวันที่เด็กผู้หญิงซึ่งเป็นต้นแบบของภาพนั้นเสียชีวิต เหมือนกับว่าภาพวาดมันเชื่อมโยงกับชีวิตของเธอก็เลยหายไปดื้อ ๆ ฟุ่บ แบบนั้นเลย”
เจมี่ใช้มือทำท่าทางประกอบขณะเดินลึกเข้าไปในโถง เรื่องราวบางส่วนเขาแต่งเติมเกินจริงเล็กน้อย แต่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสตรีมทั้งนั้น
อะไรคือเรื่องจริง อะไรคือเรื่องแต่ง? ไม่มีใครรู้
ปริศนาของภาพวาดยังคงไร้คำตอบ แม้เวลาจะล่วงเลยไปถึงเจ็ดปีแล้วก็ตาม
“และนั่นคือเหตุผลที่เรามาอยู่ที่นี่ เพื่อค้นหาความจริงที่อยู่เบื้องหลังภาพวาดและสาวน้อยชุดขาว! เธอจะสวยงามตามคำร่ำลือไหม หรือว่าทั้งหมดเป็นเพียงการพูดเกินจริงกันแน่?”
เจมี่ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว สายตาแอบเหลือบมองโทรศัพท์
และนั่นคือจังหวะที่เขาเห็นข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา
[พวกเราอยู่ชั้นสองแล้ว พร้อมเริ่มได้ทุกเมื
