มมัน… ถ้าสวรรค์ให้โอกาสอีกครั้ง ฉันจะบอกตัวเองในอดีตว่า… ไอ้สารเลว! แอบคบสองคนพร้อมกันมึงไม่มีวันตายดีหรอก!”
“แล้ว… แล้วยังไงต่อคะ?” ซู่เป่าเอ่ยถาม
ผีเจ้าชู้มองหน้าเด็กน้อยด้วยสายตาเว้าวอน “เห็นแก่ความจริงใจที่ฉันสำนึกผิดอย่างแท้จริง คุณหนูอย่าทำลายฉันเลยนะคะ ถึงจะเป็นผี แต่ฉันยังอยากมีชีวิตรอดไปอีกห้าร้อยปี!”
ซูเหอเวิ่นกระตุกมุมปากทันที
มีชีวิตอยู่ต่ออีกห้าร้อยปี นั่นยังเรียกว่าประทังชีวิตได้อีกหรือ?
จี้ฉางรู้สึกหมดคำพูดง เขาจดบันทึกบางอย่างลงในสมุดเล่มเล็ก ขณะนั้นซู่เป่าก็ตบอกเล็ก ๆ ของเธอพร้อมรับประกัน “ได้ค่ะ ไม่ทำลายป้าหรอก งั้นเข้าไปข้างในเองได้ไหมคะ?”
“เข้าไปที่ไหนเหรอ?” ผีเจ้าชู้ถามอย่างสงสัย
ซู่เป่ายกน้ำเต้าวิญญาณขึ้นมา “ในนี้ค่ะ ข้างในมีป้าหน้าเหวี่ยงกับพี่ชายที่ชอบกินขนมหวานอยู่ด้วยนะ”
พอได้ยินคำว่าพี่ชาย ดวงตาของผีเจ้าชู้ก็เป็นประกายทันที “ได้เลยค่ะ! ไปเดี๋ยวนี้เลย!” พูดจบเธอก็เต็มใจบินเข้าไปในน้ำเต้าวิญญาณด้วยความรวดเร็ว
จี้ฉางนิ่งเงียบพลางขีดฆ่าตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไปแล้วเริ่มจดใหม่ ซู่เป่าถือน้ำเต้าวิญญาณเขย่าไปมา “ท่านอาจารย์คะ น้ำเต้าเต็มหรือยัง?”
“ยังอีกนาน ครั้งก่อนเต็มไปหนึ่งขีด ตอนนี้เพิ่มเป็นสองขีดแล้ว” จี้ฉางตอบโดยไม่เงยหน้ามอง
“แต่หนูจับผีได้ตั้งหลายตัว ทำไมถึงเพิ่มมาแค่ขีดเดียวเองล่ะคะ” ซู่เป่าเท้าคางถามต่อ
“เพราะเธอไม่ได้กำจัดผีทุกตัวน่ะสิ” จี้ฉางอธิบาย
