บทที่ 148 อดีตแฟนหลอกเอาเงินฉัน แล้วหนีตามอดีตแฟนก่อนหน้าไป
ผีเจ้าชู้ถอนหายใจยาวก่อนเริ่มเล่าเรื่องราวของตน “ฉันชื่อหนิงไป๋เฟย เกิดที่เมืองX ถึงครอบครัวจะไม่ได้รวยมหาศาล แต่ก็มีฐานะมั่นคง พ่อแม่ซื้อบ้านให้ฉันหลังหนึ่งในย่านคนรวย”
“เพราะฉันเป็นลูกสาวคนเดียว พ่อแม่เลยโอนบ้านหลังนั้นเป็นชื่อของฉันทันที”
ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย หนิงไป๋เฟยคือเด็กดีในโอวาทที่ตั้งใจเรียนมาตลอด ทว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์เรียบร้อยนั้นมีความโหยหาอิสระซ่อนอยู่ลึก ๆ พอได้ออกจากอ้อมอกพ่อแม่มาใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย เธอจึงรู้สึกเหมือนนกน้อยหลุดจากกรงทอง
“ฉันเริ่มเข้าบาร์ ร้องคาราโอเกะ และเที่ยวเล่นไปทั่ว ด้วยความที่มีเงินซัพพอร์ตบวกกับหน้าตาก็ไม่เลว ทำให้มีคนเข้ามาขายขนมจีบไม่ขาดสาย”
“แฟนคนแรกของฉันเป็นคนบ้านเดียวกัน ฐานะทางบ้านพอ ๆ กันเลย เราคบกันได้ครึ่งปี แต่อยู่วันหนึ่งฉันก็รู้สึกว่ามันไม่สนุกแล้ว”
“ทำไมล่ะคะ?” ซู่เป่าเกาหัวพลางถามอย่างสงสัย
ความรู้สึกของผู้ใหญ่ช่างซับซ้อนจัง ทำไมตอนแรกชอบแล้วอยู่ ๆ ถึงไม่ชอบซะอย่างนั้น?
ผีเจ้าชู้เอ่ยเสียงเรียบ “อาจจะเป็นเพราะมองหน้ากันมานานเกินไปมั้ง… ฉันมองเห็นนิสัยเขาทะลุปรุโปร่งจนรู้สึกเหมือนมองเห็นจุดจบของชีวิตคู่ในแวบเดียว”
มันคือความรู้สึกจืดชืด… ไร้รสชาติ
แต่ในช่วงเวลานั้นเอง เด็กหนุ่มอีกคน มีนิสัยต่างจากแฟนคนแรกสุดขั้วก็เดินเข้ามา “เขามาจากชนบท ดูเรียบร้อยน่าสงสาร และชอบ
