ย่างแรง “เหอะ! ยัยหน้าไม่อายที่ไหนหลงเข้ามาอีกล่ะเนี่ย?”
*
ก่อนนอนคืนนั้น ซู่เป่าแอบหยิบโทรศัพท์มาดูวิดีโอเหมือนเด็กทั่วไปที่เห่อของใหม่ ทว่าเธอเลื่อนไปเจอคลิปหนึ่งที่ทำให้รู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง
ในวิดีโอมีชายคนหนึ่งถือมีดคุกเข่าบนพื้น พลางก้มหัวตะโกนเสียงดัง “ซู่เป่า ผมขอโทษครับ! ผมคือคนที่เคยสาบานว่าจะคุกเข่าก้มหัวให้คุณในวันที่คุณถูกรุมด่า! ผมชื่อ ชางชิงเป่ย พ่อแม่หวังให้ผมสอบติดมหาวิทยาลัยชิงเป่ย แต่ผมกลับไปรังแกเด็กตัวเล็ก ๆ ในเน็ต ผมสำนึกผิดแล้ว! ต่อไปจะไม่พูดพล่อย ๆ อีก ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องทำ วันนี้ผมจะตัดนิ้วตัวเองเป็นพยาน!”
พูดจบเขาก็วางนิ้วลงบนตอไม้ กวัดแกว่งมีดทำครัวฟันลงไปบนนิ้วชี้เต็มแรง! วิดีโอไม่ได้เซนเซอร์ภาพ เพียงแต่เปลี่ยนเป็นสีขาวดำในจังหวะที่ลงมีด ชายคนนั้นร้องโหยหวน เลือดพุ่งกระฉูด เขากลิ้งเกลือกด้วยความเจ็บปวด ก่อนฝืนหยิบนิ้วที่ขาดขึ้นมาโชว์หน้ากล้องพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว
“พวกคุณดูสิ ผมตัดจริง ๆ… เห็นความจริงใจของผมหรือยัง…”
ภาพขาวดำนั้นดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง ซู่เป่าตกใจจนโยนโทรศัพท์ทิ้งทันที! เนื่องจากเหตุการณ์รุมด่าทางออนไลน์ยังไม่สงบ ตระกูลซูจึงตัดสินใจให้ซู่เป่าพักอยู่บ้าน ก่อนจะส่งกลับโรงเรียนอนุบาล
คุณยายซูเปิดประตูเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้นลูก?”
“คุณยายคะ… คนพวกนี้น่ากลัวจังเลย” ซู่เป่าวิ่งเข้าไปกอดคุณยายแน่น
ซู่เป่าเคยเห็นผีมานับไม่ถ้วน ท
