บทที่ 146 จับผีเจ้าชู้
หลินเสวี่ยอิงจ้องมองชายหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังหึงหวงแย่งชิงตัวเธอด้วยสายตาปวดร้าว ราวกับเธอกลายเป็นนางเอกโศกนาฏกรรมอันน่าเวทนาที่สุดในโลก
“เซินเหมี่ยว… อี้ปิน… พวกคุณอย่ากดดันฉันนักเลยได้ไหม” เธอยกมือกุมขมับพลางสะอึกสะอื้น “ฉันเลือกไม่ได้ ฮือ ๆ… ฉันเลือกไม่ได้จริง ๆ…”
ในชั่วขณะที่หมกมุ่นอยู่กับบทรักสามเส้าอันขมขื่น เธอก็ลืมเลือนเป้าหมายใหม่อย่างซูอีเฉินไปเสียสนิท หลินเสวี่ยอิงคว้ามือของอวี๋เซินเหมี่ยวและอี้ปินไว้แน่น ดวงตาอาวรณ์คู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา “พวกคุณหยุดทะเลาะกันได้ไหม? อย่าบังคับให้ฉันต้องเลือกคนใดคนหนึ่งเลย…”
“พวกเราสามคน… อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไม่ได้เหรอคะ?”
“ฉันทำใจทิ้งใครไปไม่ได้จริง ๆ ฉันทรมานเหลือเกิน…!” เธอยอมรับออกมาด้วยตรรกะอันบิดเบี้ยว “ฉันขอร้องล่ะ พวกคุณเปลี่ยนจากการแย่งชิงตัวฉัน มาเป็นการเฝ้าดูแลฉันอยู่เงียบ ๆ แทนไม่ได้เหรอ?”
ซู่เป่าแอบกระเถิบเข้าไปใกล้จี้ฉางแล้วกระซิบถามเบา ๆ “อาจารย์คะ นี่คือเรื่องราวมารีซู ระหว่างป้าหนึ่งคนกับลุงสองคนที่อาจารย์เคยเล่าให้ฟังใช่ไหมคะ?”
คุณนายซูยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าเผลอหลุดปากตอบไปโดยอัตโนมัติ “ไม่… นี่ไม่ใช่เรื่องมารีซูหรอกลูก แต่มันคือละครน้ำเน่า ทำลายมุมมองชีวิตและศีลธรรมสิ้นดีเลยต่างหาก…”
“อ๋อ… เข้าใจแล้วค่ะ!” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
มุมปากของจี้ฉางกระตุกอย่างห้ามไม่ได้ “อย่ามัวแต่ดูละครสิเจ้
