บทที่ 145 เรือรักล่มครั้งใหญ่ (จับโป๊ะกลางที่เกิดเหตุ)
อวี๋เซินเหมี่ยวรู้สึกสิ้นหวังจนแทบหมดแรงจะพูด หมดแรงแม้แต่จะเอ่ยคำใดออกมา
“เชอร์รี่น้อย… ทำไมเราถึงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้? คำพูดเมื่อกี้ของคุณหมายความว่ายังไงกันแน่!” อี้ปินพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังรุนแรง
ตอนนี้หลินเสวี่ยอิงรู้สึกเหมือนมีไฟลนก้น ความเครียดพุ่งปรี๊ดจนแทบเสียสติ “ไม่ใช่อย่างนั้นนะอี้ปิน… พวกคุณ… พวกคุณฟังฉันอธิบายก่อน…”
ชายหนุ่มทั้งสามคน อวี๋เซินเหมี่ยว อี้ปิน และโจวเซียว ต่างยืนประจันหน้าขวางทางหลินเสวี่ยอิงไว้ สายตาที่พวกเขามองมาทำให้เธออยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นจากความจริงอันโหดร้ายนี้
“นายคืออี้ปินงั้นเหรอ? นายนี่เองที่คอยตามตื๊อเชอร์รี่น้อยไม่เลิก!” โจวเซียวจ้องเขม็งไปที่อี้ปิน
“โจวเซียวล่ะสิ! คนที่คอยรบเร้าทำตัวเป็นภาระให้เชอร์รี่น้อยจนเธอไม่ได้พักผ่อน!” อี้ปินแค่นเสียงหึใส่
อวี๋เซินเหมี่ยวหรี่ตามองโจวเซียวบ้าง “นายคือโจวเซียวสินะ? เชอร์รี่น้อยบอกว่านายเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง แต่ดูจากท่าทางตอนนี้… ไม่เห็นเหมือนคนป่วยตรงไหนเลยนี่นา!”
เพียงแค่เริ่มสนทนา ชายทั้งสามก็เปิดฉากปะทะคารมกันทันที
ในขณะเดียวกัน ด้วยผู้มีสมองรักเพ้อฝันระดับไร้เทียมทาน ภาพในหัวของหลินเสวี่ยอิง กลับปรากฎเป็นภาพชายหนุ่มรูปงามกำลังต่อสู้แย่งชิงตัวเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนเธอก็ทำหน้าที่เป็นนางเอกยืนตัวสั่นพลางตะโกนว่า “หยุดนะ! อย่าสู้กันเพื่อฉันอี
