ยความโกรธแค้น เมื่อเห็นว่าคนจับมันไว้เป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มันก็ส่งเสียงคำรามและดิ้นรนสุดชีวิต แต่ว่าตาข่ายสีแดงกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนมันขยับเขยื้อนไม่ได้
ในขณะนั้นเอง แววตาของหลินเสวี่ยอิงเริ่มพร่าเลือน ดูเลื่อนลอยเหมือนคนสูญเสียสัมปชัญญะ
“อี้ปิน… เซินเหมี่ยว… อย่าทิ้งฉันไป…” เธอกระซิบพึมพำอย่างไร้สติ
“ฮึบ! ฮึบ!” ซู่เป่ากัดฟันออกแรงดึงเชือกสุดตัว
“ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” ผีเจ้าชู้กรีดร้องโหยหวน มันดิ้นรนรุนแรงจนร่างเล็ก ๆ ของซู่เป่าเกือบถูกเหวี่ยงกระเด็นไปอีกทาง
ซูอีเฉินรีบเข้าไปประคองหลานสาวไว้ทันที จี้ฉางเห็นท่าไม่ดีจึงสะบัดปลายนิ้วเบา ๆ ตาข่ายสีแดงพลันเปล่งแสงเจิดจ้า กดทับจนวิญญาณร้ายนิ่งสนิทไป
ซู่เป่ารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ดึงกระชากตาข่ายนั้นอย่างแรง…
ในที่สุดเธอก็ลากวิญญาณผีเจ้าชู้ออกมาจากศีรษะของหลินเสวี่ยอิงได้สำเร็จ! เจ้าตัวน้อยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
หนักจังเลย! แต่จับได้สำเร็จล่ะ!
ขณะเดียวกัน อวี๋เซินเหมี่ยวค่อย ๆ แกะมือของหลินเสวี่ยอิงออก “พอเถอะ… ในเมื่อคุณเลือกใครไม่ได้ งั้นผมจะเป็นฝ่ายไปเอง” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เมื่อคืนเขายังโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน จินตนาการถึงอนาคตแสนหวานร่วมกัน แต่มาวันนี้ ความเป็นจริงกลับฟาดลงกลางหน้าจนตื่นจากฝัน
เขาควรจะรู้ตัวตั้งนานแล้ว… ว่าเธอไม่เคยคิดจริงจังกับเขาเลยสักครั้ง
อวี๋เซินเหมี่ยวถอนหายใจยาว ก่อนหันหลังเ
