ู่เป่าไม่จบสิ้น
ซูอีเฉินไม่ต้องการให้หลานสาวต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว…
บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความกดดัน พี่น้องตระกูลซูทุกคนต่างโกรธแค้นจนนั่งไม่ติด
ภายในห้องนอน ซู่เป่ายังคงดูอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง เธอได้รับฟังเหตุผลมามากมาย แต่ก็ยังไม่อาจเข้าใจโลกใบนี้ได้จริง ๆ
จี้ฉางนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าเด็กน้อยแล้วถามขึ้น “แล้วอย่างนี้… ซู่เป่ายังมีความกล้าที่จะลุกขึ้นสู้ต่อไหม?”
“หนู… ทำได้เหรอคะ?” ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“ถ้าเธอคิดว่าทำได้ เธอก็ทำได้! ความกล้าหาญของเธอ คือลูกธนูแห่งแสงสว่างที่จะเอาชนะสัตว์ประหลาดทุกตัวในโลกนี้” จี้ฉางตอบอย่างหนักแน่น
เพื่อปลอบใจศิษย์ตัวน้อย จี้ฉางถึงขั้นขุดคำศัพท์จากการ์ตูนอุลตร้าแมนออกมาใช้จนหมดคลัง
“เธอสามารถตะโกนบอกปัดความรุนแรงบนโลกอินเทอร์เน็ตได้อย่างเต็มเสียง เธอกล้าที่จะยืนหยัดและปกป้องตัวเองได้”
“เธอทำได้หลายอย่างเลยล่ะซู่เป่า แม้พายุจะโหมกระหน่ำแค่ไหน แต่ตราบใดที่ไม่หวั่นกลัว ก็ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่น่ากลัวอีกต่อไป”
ซู่เป่าฟังคำของอาจารย์แล้วรู้สึกเหมือนแสงสว่างในใจเริ่มกลับมาโชติช่วงอีกครั้ง
ไม่มีใครรู้เลยว่า… นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของซู่เป่า
เด็กน้อยกำหมัดแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น “หนูทำได้ค่ะ! หนูจะออกไปพูดความจริงให้ชัดเจนด้วยตัวเอง!”
เสี่ยวอู่กระพือปีกร้องเสียงดัง “กา! ซู่เป่าเก่งมาก! ซู่เป่าสู้ ๆ! ซู่เป่
