ล่า เพราะทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ซู่เป่าโกรธมากค่ะ หนูก็บอกให้เขาหยุดพูดแต่เขาก็ไม่ยอมหยุด หนูก็เลยไม่สนใจเขาแล้ววิ่งไปเข้าแถวขานชื่อ”
น้ำเสียงของซู่เป่านุ่มนวลและราบเรียบ ท่าทางที่นิ่งสงบของเธอทำให้คุณนายซูที่ดูอยู่น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสาร
ซู่เป่าของยาย… หลานทำผิดอะไรนักหนา ทำไมเรื่องเลวร้ายถึงรุมล้อมหลานได้ขนาดนี้
ในวิดีโอ ซู่เป่าเล่าต่อด้วยเสียงใส “วันแรกที่ไปโรงเรียน คุณครูให้หนูแนะนำตัว หนูก็บอกเพื่อน ๆ อย่างดีว่า สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ ฉันชื่อซู่เป่า ยินดีที่ได้รู้จักนะ… แต่หยางหยางกลับล้อหนูว่า ‘มันเทศใหญ่’ ที่ดีแต่กินกับถ่าย! พอครูสั่งให้เขาขอโทษ เขาก็พูดลวก ๆ หนูรู้ว่าเขาไม่ได้จริงใจเลยหนูจึงไม่อยากให้อภัย”
“หลังจากนั้น ตอนที่หนูกำลังเรียน หยางหยางก็มาดึงกิ๊บติดผมของหนูค่ะ” ซู่เป่าลูบศีรษะเล็ก ๆ ของตัวเองประกอบ “เขาดึงกิ๊บรูปกระต่ายไปแรงมาก ผมของหนูหลุดติดไปด้วย… หนูเจ็บมาก ๆ เลย”
“พอหนูถามว่าทำแบบนี้ทำไม เขาก็ไม่ฟัง แถมยังมาดึงเปียผมหนูต่อ บอกว่าจะแกะผมหนูให้ยับ หนูก็เลยโกรธมาก… หนูดึงผมเขากลับ พอเขาตีหนู หนูก็เลยตีเขากลับไปบ้าง!”
“หนูรู้สึกว่าหนูไม่ได้ทำผิด คุณพ่อสอนว่าเราจะไม่รังแกใครก่อน แต่ถ้าคนอื่นมารังแกเรา เราก็ต้องไม่ยอมให้เขาข่มเหงได้ง่าย ๆ ” แววตาของเด็กน้อยฉายความดื้อรั้น
พูดไปพูดมาเด็กน้องก็เริ่มน้ำตาเอ่อคลอ “แต่คุณลุงคุณป้า พี่ชายพี่สาวทุกคนกลับบอกว่าซู่เป่าทำผิด…
