วตาตื่นตระหนกเป็นครั้งสุดท้าย เธอทันได้สั่งเสียเพียงประโยคเดียว “ท่านจี้… ซู่เป่า… ฉันฝากด้วยนะคะ…”
สิ้นคำพูด วิญญาณของเธอก็เลือนหายไปอย่างสมบูรณ์ ไม่เหลือร่องรอยใด ๆ ทิ้งไว้แม้แต่นิดเดียว!
จี้ฉางเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
หมดกัน! นี่เขาเผลอตบแม่ของยมทูตตัวน้อยตายคามือเลยงั้นเหรอ?!
“จบสิ้นแล้ว!” จี้ฉางลุกพรวดด้วยความร้อนใจแล้วพุ่งออกไปตามหานอกคฤหาสน์ทันที
เขาตามหาไปไกลถึงสองลี้ แต่ก็ยังไร้วี่แววของวิญญาณซูจิ่นอวี้
“แย่แล้ว… แย่แน่ๆ!” ใบหน้าของจี้ฉางยิ่งซีดลงไปอีก
เดิมทีซูจิ่นอวี้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อให้กำเนิดซู่เป่าจนต้องจากไปตั้งแต่วัยเยาว์ หลังจากนี้เธอควรจะได้ไปเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ มั่งคั่ง หรือมีโชคลาภมหาศาลเหมือนปลาคราฟทองคำ…
แต่เขากลับใช้สมุดตบเธอจนวิญญาณกระเด็นหายไป!
ใครก็ได้ช่วยที! ตอนนี้ผมควรหนีไปบวชหรือลี้ภัยไปดาวอังคารดี? รอคำตอบด่วน!
จี้ฉางปวดหัวแทบระเบิด เขาออกตามหาซูจิ่นอวี้ทั้งคืนแต่ก็ยังไม่พบร่องรอย…
**
ณ หอพักในหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งห่างจากคฤหาสน์ตระกูลซูไปราวสิบลี้
“แปลกจัง ทำไมจู่ๆ คอถึงหนักอึ้งขนาดนี้เนี่ย?” หญิงสาวคนหนึ่งกำลังขยี้ต้นคอที่ปวดเมื่อย
ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า มีวิญญาณตนหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนคอของเธอ… ซึ่งก็คือซูจิ่นอวี้นั่นเอง!
แต่ว่าแววตาของซูจิ่นอวี้ในตอนนี้ กลับดูสับสนมึนงง เธอหันมองรอบๆ พลางกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด “แปลกจัง… ฉ
