บทที่ 130 คุณมีปัญหาอะไร ทำไมไม่กลับไปทบทวนตัวเอง?
เมื่อได้ยินคำพูดของครูฮวาจบ คุณยายซูแทบจะโกรธจนลมจับอยู่แล้ว ยิ่งเห็นผู้ปกครองฝั่งตรงข้ามทำหน้าทองไม่รู้ร้อน ไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย เธอก็ยิ่งอยากพุ่งเข้าไปจัดการให้รู้แล้วรู้รอด
มู่กุยฝานส่งซู่เป่าให้คุณยายซูอุ้มไว้ ก่อนหันไปถามด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “พูดมา… คุณอยากจะจัดการเรื่องนี้ยังไง!”
คุณย่าของหยางหยางชะงักไปครู่หนึ่งเพราะรังสีคุกคามที่แผ่ออกมา แต่ความถือดีก็ทำให้เธอเชิดหน้าเถียงกลับ “จะจัดการยังไงอะไรกัน? คุณไม่ได้ยินที่คุณครูพูดหรือไง! หลานคุณต่างหากที่ลงมือตีคนก่อน!”
“ตลกสิ้นดี! ทำร้ายคนอื่นแล้วยังจะมาอ้างเหตุผลบ้าบออะไรอีก?” ยายเฒ่าสบถอย่างหัวเสีย ไม่รู้สึกแม้แต่นิดว่าหลานตัวเองเป็นฝ่ายเริ่ม
“คนที่เป็นฝ่ายแหย่ก่อนนั่นแหละคือคนต่ำช้า เด็กบ้านคุณจิกผมลูกสาวผมก่อน เธอถึงได้สั่งสอนเข้าให้” มู่กุยฝานเหยียดยิ้มเยาะ
“บอกไปแล้วไงว่าแค่ดึงผมเล่นนิด ๆ หน่อย ๆ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย!” ยายเฒ่าแผดเสียงโวยวายพลางสะบัดหน้าเอาแต่ใจ “คุณเคยเห็นเด็กผู้ชายที่ไหนเขาไม่ดึงผมเด็กผู้หญิงบ้างหรือไง? มันเป็นเรื่องธรรมชาติน่า!”
เธอยืดอกเถียงต่ออย่างไม่ลดละ “ในเมื่อหลานฉันไม่ไปดึงคนอื่น แต่เจาะจงมาดึงผมลูกสาวคุณ… แทนที่จะมาโทษคนอื่น พวกคุณนั่นแหละที่ควรจะกลับไปทบทวนตัวเองดูใหม่!”
“เอากิ๊บติดผมที่มันเด่นสะดุดตา ล่อหูล่อตาขนาดนั้นมาให้ลูกใส่ทำไมไม่ท
