บทที่ 122 อีกฝ่ายจะชดใช้เงินเท่าไร? (TW : มีฉากเกี่ยวกับความรุนแรงเกี่ยวกับการตาย)
ซูเหอเวิ่นรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
คิดดูว่ามีผู้หญิงสติไม่ดีคนหนึ่งแอบเข้ามาในห้องนอนตอนกลางดึก แล้วจ้องจะเอาหัวของเขาไปรวมกับหัวของเธอ…
เพียงแค่นึกภาพตาม เด็กชายก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้
“ยัย… ยัยโรคจิต!” เหอเวิ่นน้อยสบถออกมาอย่างเหลืออด
“ฮิ ๆ ๆ” ผีหวังต้าหนี่หัวเราะ เธอไม่แยแสต่อคำด่านั้น
ซู่เป่านึกอะไรขึ้นได้จึงถามขัดขึ้น “จริงสิคะ แล้วป้าตามพ่อของหนูมาได้ยังไง?”
ตามหลักการแล้ว ผีที่ตายบนดาดฟ้าเรือกลางทะเลกว้าง ไม่ควรจะข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาถึงที่นี่ได้เอง
วิญญาณหญิงสาวตวัดสายตาแค้นเคืองไปทางมู่กุยฝาน
มู่กุยฝานไม่รอให้เธอได้อ้าปาก เขาเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ครั้งนี้สถานที่ปฏิบัติภารกิจของฉันอยู่ในทะเลพอดี และบังเอิญได้ขึ้นเรือสำราญลำเดิมนั่นเข้า บางทีเธออาจจะอาศัยจังหวะนั้นตามกลับมาก็ได้”
ผีสาวไร้หัวจ้องหน้ามู่กุยฝานพลางส่งเสียง “ฮ่อ… ฮ่อ…” ในลำคอ รอยยิ้มบนปากแยกจากใบหน้า ดูน่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม
“แกกำลังโกหก…” ผีสาวหัวเราะเยาะ “แกกลัวว่าลูกสาวจะเกลียดแก กลัวว่ายัยหนูจะหวาดกลัวในตัวแกสินะ… ฮ่อ ๆ ๆ”
“เด็กน้อย… ฉันจะบอกอะไรให้นะ พ่อของเธอน่ะ ฆ่าคนบริสุทธิ์บนเรือลำนั้น! มีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ รุ่นราวคราวเดียวกับเธอ หนีไปแอบซ่อนตัวอยู่ในรถของเขา” ผีสาวไร้หัวแสยะยิ้มกว้างจนมุมปากฉีกไปถึงใบหู “แล้วเขาก็ยิงยัยห
