บทที่ 121 ชีวิตของฝรั่งปลอม
ซู่เป่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เด็กน้อยอย่างเธอยังไม่สามารถเข้าใจตรรกะซับซ้อนอะไรนัก รู้เพียงแค่ว่าสิ่งที่ป้าคนขับล้อปลอมทำนั้นมันไม่ถูกต้อง
“ป้าเอาเงินที่คุณตาจะใช้รักษาตัวไปหมดแล้ว แล้วคุณตาจะอยู่ยังไง?”
ผีหวังต้าหนี่ชะงักไปอึดใจ ก่อนโพล่งออกมาอย่างเอาแต่ใจ “เงินของพ่อก็คือเงินของฉัน! เขาถือดียังไงเอาเงินของฉันไปใช้โดยไม่ขออนุญาตก่อน?”
“อีกอย่าง… เธอคิดว่าเขามีเงินแค่ก้อนนั้นเหรอ? คนแก่หนังเหนียวแบบนั้น ต้องซุกซ่อนเงินก้อนอื่นไว้อีกแน่ ๆ แค่ใจดำไม่ยอมยกให้ฉันมากกว่า!”
บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที
ทุกคนต่างรู้สึกอนาถใจกับตรรกะอันบิดเบี้ยวนี้ ผู้หญิงที่ยอมหมอบแทบเท้าคนต่างชาติ ยอมอุทิศทุกสิ่งให้เขาอย่างหน้ามืดตามัว แต่กลับเย็นชาและใจดำอำมหิตกับสายเลือดของตัวเอง
โทษฟ้าดิน โทษโชคชะตาว่าไม่ยุติธรรมกับตน แม้แต่เงินต่อชีวิตพ่อตัวเองก็ยังกล้าช่วงชิงไป
ช่างเป็นคนไร้ความสามารถ แล้วยังเอาแต่โทษว่าทางเดินไม่ราบเรียบ!
“แล้วยังไงต่อคะ?” ซู่เป่าถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “ในเมื่อป้าได้ไปที่นั่นสมใจแล้ว ทำไมถึงยังกลับมาอีก?”
ผีหวังต้าหนี่เงียบไปทันควัน สมองของเธอหมุนติ้วครู่หนึ่ง แล้วเค้นเสียงเล่าต่อ “ตอนแรกมันก็มีความสุขดีอยู่หรอก! ผู้ชายที่นั่นดีกว่าผู้ชายในประเทศเราตั้งเยอะ ทั้งรักเดียวใจเดียว โรแมนติก อ่อนโยน และให้เกียรติผู้หญิง…”
แต่ความสุขนั้นกลับสั้นนัก เมื่อเธอพ
