บทที่ 120 หลงใหลวัฒนธรรมตะวันตก
เมื่อได้ยินซู่เป่าเรียกตนเองว่า คนขับล้อปลอม ผีสาวไร้ศีรษะก็ถลึงตาจนแทบหลุดออกจากเบ้า ในลำคอส่งเสียงฟืดฟาดคล้ายอากาศรั่วไหลอยู่พักใหญ่ ก่อนเค้นเสียงโต้กลับว่า “จัส-เตรม-สกี้! ฉันชื่อจัสเตรมสกี้!”
“ชื่อนี้ทั้งเท่ มีระดับ และทันสมัยที่สุด! พวกเธอเข้าใจอะไรบ้างไหม… พวกบ้านนอก!” ผีสาวเดือดดาลที่ถูกคนอื่น ทำให้ชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ของเธอมัวหมอง เธอพยายามพ่นประโยคยาวเหยียดด้วยน้ำเสียงขาดช่วงชวนขนลุก
มู่กุยฝานจ้องมองใบหน้าที่ปรากฏในกล้องวิดีโอ เขารู้สึกคุ้นตาผู้หญิงคนนี้อย่างบอกไม่ถูก
ขณะที่ซูเหอเวิ่นขมวดคิ้วพลางพึมพำ “Jastremski… ความหมายเดิมคือ ความแข็งแกร่ง กล้าหาญ ไม่ยอมศิโรราบ… ช่างประชดจริง ๆ”
คำพูดของลูกชายทำให้ประกายความจำในสมองของมู่กุยฝานสว่างวาบขึ้นมาทันที ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าเคยพบเธอที่ไหน!
เมื่อสิบปีก่อน ตอนเขาอายุเพียงสิบหกปี และแฝงตัวอยู่ในกลุ่มอิทธิพลมืด เขาเคยติดตามงานใหญ่ครั้งหนึ่ง เป็นการลักพาตัวผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเพื่อส่งไปเป็นแรงงานต่างประเทศ
หนึ่งในผู้หญิงที่ถูกมัดมือมัดเท้าในตอนนั้น กลับยังไม่เข้าใจสถานการณ์ เธอเอาแต่พ่นคำพูดดูถูกบ้านเกิดซ้ำ ๆ ว่า “ฉันไม่ใช่คนของประเทศหลง พวกแกมันก็แค่ขยะ… อีกไม่นานประเทศอเมริกา จะส่งคนมาลงโทษพวกแก!”
และชื่อของผู้หญิงคนนั้น ก็มีคำนำหน้าคล้ายกับคนขับรถอะไรสักอย่างที่สื่อถึงความกล้าหาญ…
ทว่าก่อนที่มู่กุยฝ
