านจะได้รื้อฟื้นความจำต่อ ซู่เป่าก็พยักหน้าพลางเอ่ยถามด้วยความใสซื่อ “อืม ๆ ค่ะ คุณป้าคนขับรถปลอมที่แอบขโมยล้อรถ แล้วสรุปว่าคุณป้าตายยังไงเหรอคะ?”
มุมปากของมู่กุยฝานกระตุกวูบ ความทรงจำอันเคร่งขรึมในสมองแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที เขาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่ได้
เมื่อเห็นซู่เป่าทำหน้าจริงจัง กะพริบตาปริบ ๆ ผีสาวก็โกรธจนวิญญาณแทบระเบิด “หุบปากนะ! จัสเตรมสกี้! ฉันบอกว่าชื่อจัสเตรมสกี้!”
เพียะ!
จี้ฉางฟาดฝ่ามือออกไป เสียงปะทะดังสนั่น จนแขนข้างหนึ่งของผีสาวขาดสะบั้นลง! ร่างวิญญาณร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แขนที่ขาดหายไปกลายเป็นกระแสพลังอาถรรพ์สลายไปในอากาศ จี้ฉางหัวเราะหยัน “นี่กล้าขึ้นเสียงใส่ลูกศิษย์ฉันเชียวรึ?”
ผีสาวรีบประคองศีรษะ อุ้มไว้แนบอกด้วยความขลาดกลัว จี้ฉางจึงปรายตาบอกศิษย์น้อย “เจ้าเด็กน้อยต่อเลย!”
“อื้อ! ป้าคนขับล้อปลอม ป้ามาจากไหน วันเดือนปีเกิดอะไร แล้วตายยังไงคะ?” ซู่เป่ารับคำ
เด็กน้อยไม่อาจเข้าใจชื่อนั้นได้จริง ๆ เธอรู้สึกเพียงว่ามันช่างประหลาด และทุกครั้งที่เอ่ยออกมา เธอก็มักจะเรียกผิดไปไกลเสมอ
ผีสาวพยายามกลั้นความอัดอั้น เน้นย้ำชื่อ “จัสเตรมสกี้” เป็นครั้งสุดท้ายก่อนตอบ “ฉัน… เป็นคนจากเมืองร้าง ในประเทศอเมริกา”
จี้ฉางควงปากกาในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง “ฉันบอกให้บอกบ้านเกิดที่แท้จริง!”
ผีสาวมีท่าทีอึกอักราวกับการเอ่ยถึงถิ่นกำเนิดคือเรื่องน่าอับอาย เธอพ
