ึมพำเสียงรัวเร็วฟังไม่ได้ศัพท์ จนซู่เป่าต้องเงี่ยหูฟัง “ป้าว่าอะไรนะคะ?”
“หมู่บ้านหลิงเป้ย เขตหนิวหนิว!” ผีสาวโพล่งออกมาอย่างจำใจ
“อ้อ แล้วชื่อจริงของป้าล่ะคะ?” ซู่เป่าทำท่านึก
เด็กน้อยคิดว่าชื่อยาวเมื่อครู่คงเป็นแค่ชื่อเล่น เหมือนที่ใครก็เรียกเธอว่าซู่เป่า ป้าคนนี้ย่อมต้องมีชื่อจริงอยู่แน่ ๆ
ผีสาวอิดออดอยู่นาน ชื่อเดิมของเธอนั้นมันบ้านนอก จนเธออยากลืมไปให้พ้น ทว่าเมื่อเห็นสายตาคมกริบของจี้ฉาง และเห็นมีดสั้นในมือมู่กุยฝานที่บังเอิญร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงดัง…
เธอก็รีบสารภาพทันควัน “ฉัน… ชื่อหวังต้าหนี่ ครอบครัวฉันยากจนมาก… แต่การไปอยู่อเมริกาคือความฝันเดียวของฉัน ตั้งแต่เด็กฉันรู้สึกเสมอว่าตัวเองมีสายเลือดสูงส่ง แตกต่างจากคนอื่น… น่าเสียดายที่ฉันแค่เกิดผิดที่ไปหน่อย”
ทุกคนที่ได้ยินถึงกับมุมปากกระตุก
“แล้วป้าได้ไปอเมริกาตามฝันหรือเปล่าคะ?” ซู่เป่าถามอย่างสงสัย
“ไม่ได้ไป…” ผีสาวตอบด้วยความอัดอั้น
เธอเป็นเพียงเด็กสาวชนบท ซึ่งไร้หัวนอนปลายเท้า ครอบครัวไม่มีเงินส่งเสีย ตัวเธอเองก็เรียนไม่ดีจนสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย ทางเลือกที่เหลือ จึงมีเพียงการกลับบ้านไปแต่งงานเลี้ยงลูก หรือไม่ก็เป็นสาวโรงงาน ซึ่งไม่ว่าทางไหนเธอก็รับไม่ได้
“ชีวิตฉัน… จะต้องจบลงแค่นี้เหรอ? ฉันไม่ยอม!” ผีสาวแผดเสียงแหบพร่า
ซูเหอเวิ่นถามด้วยใบหน้าเย็นชา “แล้วจะไปโทษใคร? สอบไม่ติดมหาวิทยาลัยมันก็เป็นปัญหาของคุณเองไม่ใช่หรือไง”
“
