บความจริงว่าวีซ่าของเธอหมดอายุลง
ที่แท้ผู้ชายคนนั้น ทำเพียงวีซ่าท่องเที่ยวให้เธอ ไม่ใช่กรีนการ์ดถาวรอย่างที่เธอฝัน!
เมื่อถึงกำหนดต้องถูกส่งตัวกลับ เงินทั้งหมดที่เธอหอบไปก็ถูกใช้จนเกลี้ยงไปกับชายคนนั้น แถมเขายังชิงหนีหายไปดื้อ ๆ ทิ้งให้เธอเคว้งคว้าง ภาษาก็พูดไม่ได้ เงินก็ไม่มี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังดิ้นรนไม่ยอมออกจากดินแดนที่เธอหลงงมงาย
“สมกับเป็นคนที่ซื่อสัตย์และโรแมนติกจริง ๆ ช่างเอาใจใส่ได้น่าประทับใจเสียเหลือเกิน” จี้ฉางแค่นยิ้มหยัน
หวังต้าหนี่ยังมิวายแก้ตัวแทนชายคนนั้น “เขาต้องมีความจำเป็นบางอย่างที่พูดไม่ได้แน่ ๆ…” ในสายตาของเธอ คนที่มีอารยธรรมสูงส่งเหล่านั้นไม่มีทางทำเรื่องไร้ความรับผิดชอบเด็ดขาด
“คนเลวมันมีอยู่ทุกที่ เธอเอาอะไรมามั่นใจว่าคนพวกนั้นจะเป็นคนดีไปเสียหมด?” จี้ฉางฟังแล้วถึงกับอึ้ง
“พวกเขามีอารยธรรมสูงส่งกว่าเราเห็น ๆ! แค่เรื่องเข้าห้องน้ำพวกเขายังนั่งบนชักโครก ไม่เหมือนบ้านเราที่ต้องนั่งยอง ๆ ทั้งน่าเกลียดทั้งเหม็นเหมือนพวกลิงป่า… รายละเอียดเล็ก ๆ พวกนี้แหละ ที่พิสูจน์ว่าระดับของพวกเขาเหนือกว่าเรา!” ผีสาวสวนกลับทันควัน
ช่างเป็นตรรกะที่พิลึกพิลั่นเกินจะเยียวยา…
ผีสาวหมุนศีรษะในมือไปมา แววตาฉายชัดถึงความอิจฉาริษยา “ฉันฝันถึงชีวิตแบบนั้นมาตลอด”
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ต้องนอนข้างถนน ล้างจานสกปรก หรือเก็บขยะประทังชีวิต เธอก็ไม่ยอมกลับมาเด็ดขาด การต้องกลับมายังประเทศบ้านเกิ
