ดสำหรับเธอนั้น มันเหมือนตายทั้งเป็น!
“เข้าใจแล้วค่ะ สรุปคือป้าไปนอนข้างถนน ล้างจาน แล้วก็เก็บขยะอยู่ที่นั่นสินะคะ?” ซู่เป่าพยักหน้าหงึก ๆ
“ฉันทำเพื่อเดิมพันกับความฝันต่างหาก!” ผีหวังต้าหนี่รีบเถียงคอเป็นเอ็น
ซูเหอเวิ่นกลอกตาขึ้นมองเพดาน
ใช่สิ… ต่อให้ต้องหมอบคลานให้เขาเหยียบย่ำบนแผ่นดินนั้น
เธอก็คงรู้สึกว่าตัวเองสูงส่งกว่าบ้านเดียวกันอยู่ดี
“สุดท้าย… ฉันรอไม่ไหวจริง ๆ ถ้าไม่มีกรีนการ์ดชีวิตมันก็ยากไปหมด มีคนบอกว่าช่วยจัดการให้ได้แต่ต้องใช้เงินหนึ่งแสน…”
เธอไม่มีเงินเหลือแล้ว จึงติดต่อไปยังพ่อแม่ที่บ้านเกิดให้รีบส่งเงินมาให้ทันที ผลปรากฏว่าเธอกลับถูกตำรวจตรวจคนเข้าเมืองรวบตัว และถูกส่งกลับประเทศอย่างไร้เยื่อใย!
เมื่อถูกส่งกลับโดยรัฐ เธอกลายเป็นผู้รับภาระค่าใช้จ่าย แทนที่หวังต้าหนี่จะรู้สึกขอบคุณ เธอกลับมองว่าประเทศนี้คือภาระที่ฉุดรั้งชีวิตเธอไว้ เธอจึงระเบิดอารมณ์คลุ้มคลั่งกลางสนามบิน
มู่กุยฝานจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยเรียบ ๆ “นึกออกแล้ว… ผู้หญิงที่แผดเสียงลั่นสนามบินว่า ‘ฉันเป็นคนของประเทศอื่น เป็นมนุษย์ชั้นสูง’ คือคุณนี่เองสินะ”
เขายังจำภาพผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าเก่าขาดรุ่งริ่ง แต่กลับแสดงท่าทางเหยียดหยาม ด่าทอเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และทำร้ายร่างกายพวกเขาโดยไร้เหตุผล
หลังจากเหตุการณ์นั้น เขาไม่รู้ว่าเธอถูกกลุ่มอิทธิพลมืดลักพาตัวไปได้อย่างไร จำได้เพียงว่าเมื่อพบกันอีกครั้ง
