เธอก็ยังคงตะโกนประโยคเดิมซ้ำ ๆ ว่าประเทศอเมริกาจะคว่ำบาตรทุกคนที่กล้าแตะต้องเธอ
และในตอนนั้นเองที่หัวหน้าแก๊งสั่งให้เขาปลิดชีพใครสักคนเพื่อพิสูจน์ความภักดี…
เขาจึงเลือกเธอ
ดวงตาของมู่กุยฝานมืดสลัวลงเล็กน้อย เมื่อหวนนึกถึงอดีตอันเลวร้าย
“ประเทศนี้มันแย่ที่สุด! ทั้งสกปรกทั้งเหม็น!” วิญญาณหญิงสาวยังคงโวยวายด้วยความแค้น
เมื่อถูกกักตัวไม่ให้เดินทางออกนอกประเทศ เธอจึงหาทางระบายความทุกข์ด้วยการไปสิงสถิตตามบาร์เพื่อโหยหาบรรยากาศแบบตะวันตก จนถูกมอมยาและพาตัวไปในที่สุด
วินาทีที่ตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าถูกลักพาตัว เธอกลับตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าจุดหมายคือประเทศสวยงามในฝัน เธอวาดฝันว่าจะได้กลับไปที่นั่นอีกครั้ง ใครจะรู้ว่าสภาพบนเรือสำราญกลับเถื่อนถ้ำและโสโครกยิ่งกว่าที่คิด
“ฉันเลยประท้วงอย่างรุนแรงยังไงล่ะ!”
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ในใจของแต่ละคนต่างคิดเห็นเป็นทางเดียวกันว่า ช่างเป็นคนไร้สมองโดยแท้ ทั้งที่ตัวเองถูกมัดเป็นดักแด้อยู่ในดงอาชญากรแท้ ๆ
แต่กลับยังมีหน้ามาเรียกร้องขอความสะดวกสบาย ประท้วงเรื่องสภาพแวดล้อมอีก
“และในตอนนั้นเอง ก็มีผู้ชายหลายคนที่มีรอยสักเต็มแขนเดินเข้ามา…”
พวกเขาประจันหน้ากันด้วยบรรยากาศตึงเครียด หนึ่งในนั้นสั่งให้หนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง ฆ่าคนเพื่อพิสูจน์ตัวตนว่าไม่ได้เป็นสายลับ
“สุดท้าย… ไอ้หน้าหล่อนั่นกลับเลือกฉัน!” ผีสาวไร้หัวสั่นเทิ้มด้วยโทสะ “มีดเล่มนั้น… มีดที่ยาวเหมือนมีดหั่นแตงโ
