ม…”
เธอยังจำเสียงมีดที่ลากครูดไปกับพื้นดาดฟ้าได้ติดหู เสียงดังครืดคราดนั้น ทำให้เธอหวาดกลัวสุดขีด
นั่นเป็นครั้งแรก เธอถึงยอมอ้อนวอนคนที่มีสถานะต่ำกว่าในสายตาเธอ แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไป
“พอรู้สึกตัวอีกที… ฉันก็เห็นหัวกับตัวแยกออกจากกันแล้ว” ผีสาวเอ่ยเสียงเครียดแค้น “ฉันไม่ยอม! ฉันตายแบบนี้ไม่ได้!”
ความไม่ยินยอมทำให้ดวงวิญญาณไม่ไปผุดไปเกิด เธอพยายามประกอบศีรษะคืนสู่ร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า และต้องติดอยู่ในวังวนแห่งความตายบนเรือลำนั้นวันแล้ววันเล่า
เพียงเพื่อหวังว่าสักวันหนึ่ง… เธอจะได้กลับไปยัง “ดินแดนที่สวยงาม” ของเธออีกครั้ง
ซู่เป่าถอนหายใจยาว ความรู้สึกหนักอึ้งจุกอยู่ในอก เด็กน้อยยังไม่เข้าใจโลกที่ซับซ้อนนัก รู้เพียงว่าเรื่องราวนี้ทำให้เธอทั้งโกรธ ทั้งเศร้า และหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก…
จี้ฉางปรายตามองลูกศิษย์ตัวน้อยเพียงนิด ก่อนวางมือลงบนแผ่นหลังเล็ก ๆ แล้วส่งกระแสพลังอันอบอุ่นให้เธอ เพื่อหวังปลอบประโลมจิตใจที่กำลังสั่นคลอน
แม้แต่ผู้ใหญ่เมื่อต้องเผชิญกับกิเลสตัณหาและความเน่าเฟะของเพื่อนมนุษย์ จิตใจย่อมยากจะรักษาความมั่นคงเอาไว้ได้
นับประสาอะไรกับซู่เป่าที่เป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ …
หลังจากผ่านประสบการณ์ชีวิตอันโหดร้าย ได้เห็นโลกในแง่มุมมืดบอดเช่นนี้ เธอจะยังคงรักษาดวงจิตที่บริสุทธิ์ดั้งเดิมไว้ได้หรือไม่ แม้แต่ตัวจี้ฉางเองก็ยังไม่อาจแน่ใจ
“จัดการเธอเถอะ” จี้ฉางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ครา
