วนี้อาจารย์จะช่วยอีกแรง”
“ตกลงค่ะ” ซู่เป่าพยักหน้าเบา ๆ
ทว่าในจังหวะนั้นเอง ซูเหอเวิ่นก็โพล่งถามขึ้น “เดี๋ยวก่อน! ผมยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจ… สรุปว่าคุณแอบเข้ามาในห้องผมตอนกลางคืนทำไม? แล้วยังแอบไปห้องน้องสาวอีก?”
ผีสาวไร้หัวตวัดสายตาไปมองซูเหอเวิ่น เสียง “ฮ่อ… ฮ่อ…” ดังลอดออกมาจากลำคอเหี่ยวแห้ง
“ลูกในท้องของฉันต้องเสียไปเพราะฉันทำงานหนักเกินไป… แต่ถ้าเขายังอยู่ เขาต้องเกิดมาเป็นเด็กชายที่น่ารักมากแน่ ๆ”
“เขาต้องมีผิวขาวราวหิมะ… ผมสีทอง ดวงตาสีฟ้าสดใส… และต้องมีมันสมองที่ฉลาดหลักแหลม เหมือนกับคุณชายซูเหอเวิ่นเลย ฮี่ฮี่!”
ซูเหอเวิ่นรู้สึกว่านี่คือการถูกลบหลู่ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต!
“ดังนั้นที่คุณมาหาผม เพราะอยากได้สมองของผมไปแทนลูกคุณงั้นเหรอ!?” เขาถามด้วยความรังเกียจ
ผีสาวพยักหน้าตอบหน้าตาเฉย “ใช่แล้ว~ ฮ่อ… ฮ่อ… สมองชาญฉลาดขนาดนี้ ฉันคิดว่าฉันควรจะเป็นเจ้าของมัน”
ในขณะที่ซูเหอเวิ่นกำลังคิดว่าผีตนนั้น อาจจะทำไปเพราะความโหยหาในตัวลูกที่จากไป ผีสาวกลับเอ่ยประโยคที่ทำเอาทุกคนอึ้งหนักกว่าเดิม “ถ้าฉันเอาหัวที่ฉลาดนี่มาผสมกับหัวของฉัน ฉันต้องกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมแน่นอน!”
“และเมื่อถึงตอนนั้น… เมื่อฉันกลับไปถึงประเทศนั้นอีกครั้ง ฉันจะใช้ทั้งความฉลาดและความสวยสยบผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่าเดิมให้ได้!”
