ตอนเริ่มต้นมันไม่มีอะไรเลย
ในช่วงสองสามวินาทีแรก ภาพวาดนั้นดูปกติทุกประการ ความเงียบสงัดรอบกายทวีความล้ำลึกมากขึ้นเมื่อผมจดจ่ออยู่กับหญิงสาวชุดขาวที่ยืนอยู่ใจกลางผืนผ้าใบ ตัวร่มบดบังใบหน้าของเธอเอาไว้
ไม่ต้องเปลืองสมองมานั่งเดาเลย หัวใจหลักของฉากนี้คือเธอแน่นอน
เธอคือกุญแจสำคัญ ผมแค่ต้องอดทนสักหน่อย รวบรวมทุกเศษเสี้ยวของข้อมูล และเตรียมการสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
ผมสูดลมหายใจเข้าอย่างเชื่องช้า มั่นคง
ผมทำได้
ผมทำได้
ผมทำ…
“….!?”
“ฮิฮิฮิฮิ~”
เสียงหัวเราะคิกคักสะท้อนก้องไปทั่วห้อง มันนุ่มละมุนและสดใสเสมือนเสียงหัวเราะของเด็กสาวตัวน้อย เสียงนั้นทำลายความเงียบสงบแตกเป็นเสี่ยง ๆ ทำเอาหัวใจเต้นระรัว สมาธิเฉียบคมมากขึ้น
ผมยังคงวางสายตาไว้กับภาพวาด มันไม่มีการเปลี่ยนแปลง ยังไม่มีในตอนนี้
แต่ผมรู้ว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดไป ฝ่ามือเริ่มเกร็งโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือจิกเข้าหากันขณะที่ผมกลั้นลมหายใจ
“ฮิฮิฮิฮิ~”
เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ยังคงดำเนินต่อไป ใกล้เข้ามามากกว่าเดิม ท้องของผมปั่นป่วนไปหมด
ผมไม่ขยับตัว ยังคงส่งสายตาไปข้างหน้าอย่างมั่นคง พยายามเพิกเฉยต่อเสียงนั้น
แต่—
“ฮิฮิฮิฮิ~”
เสียงหัวเราะตอนนี้ดังอยู่ข้าง ๆ ผมพอดี ร่างกายพลันแข็งทื่อ เส้นขนท้ายทอยลุกซู่
ไม่สิ มันหนักกว่านั้น…
‘รู
