นใบหน้าแล้ว ผมจึงมองเห็นหน้าตาของเธอ
ความจริงแล้วเธอคือเด็กสาว ใบหน้าของเธอขาวซีดราวกับคนตาย ดวงตาสีดำออบซิเดียนไม่มีชีวิตชีวาจ้องมองมาที่ผม เครื่องหน้าของเธอดูสมบูรณ์แบบราวกับตุ๊กตา ทรงผมกระเซอะกระเซิง ผมมองไปเรื่อยจนสายตาไปหยุดอยู่ที่ลำคอ
ณ ตรงนั้น บนคอของเธอ มีรอยเชือกเด่นชัดเจน
ไม่เอาน่า…
ปัง!
เสียงปังดังกะทันหันกระชากผมให้หลุดออกจากความคิด หัวใจของผมเต้นเร้าเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างกระแทกกระทั้นอยู่ใกล้ ๆ เสียงนั้นแล่นพล่านท่ามกลางความเงียบงัน
ชั่วขณะหนึ่ง แววตาของผมสั่นไหว จนเกือบจะเคลื่อนออกพ้นจากภาพวาด
…และแม้จะเป็นการสั่นไหวชั่วขณะสั้น ๆ ฝ่ามือก็ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น จนตอนนี้มันอยู่ห่างจากลูกตาแค่เส้นผมเพียงเส้นเดียว
ลมหายใจแทบจะแห้งเหือดออกไปจากร่าง แสบร้อนในดวงตาจนเกือบจะทนไม่ไหว แต่ผมกะพริบตาไม่ได้
ยังไม่ได้ ในตอนนี้
แต่ดูท่าว่าโชคชะตาเหมือนจะอยากเล่นตลกด้วย…
ปัง!
“ทำไมไม่ตอบหนูล่ะ?!”
เสียงกรีดร้องแทงทะลุแก้วหู ตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบบนแขน— เหมือนมีเล็บมาขูดกับผิวหนัง ผมอยากจะสะดุ้งหนี แต่ก็ต้องนิ่งเข้าไว้
‘โฟกัสไว้!’
“คุณมันก็เหมือนพวกเขานั่นแหละ! ไม่ว่าหน้าไหนก็เหมือนกันหมด! สนใจกันแต่หน้าตาหนู!”
ปัง!
อีกหนึ่งเสียงกระแทกก้องกังวาน คราวนี้ม
