ถมเข้าใส่ตัวผม
มัน… เกิดอะไรขึ้น?
“ฮิฮิฮิฮิ~”
เสียงหัวเราะคิกคักกึกก้องอีกครั้ง คราวนี้มาจากทางซ้าย ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสัมผัสที่แก้ม
มันเย็นยะเยือก
“ทำไมคุณถึงไม่มองหนูล่ะคะ?”
หัวใจเต้นโครมคราม ดวงตาปวดตุบเพราะผมบังคับพวกมันไม่ให้ละออกไป
‘เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วนะ?’
แต่ละวินาทีที่ลากผ่านไป มันทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเควสต์นี้ถึงถูกจัดให้เป็น ‘ลำดับชั้นที่สอง’
มันเป็นประสบการณ์ที่ก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง แตกต่างจากที่ผ่านมาอย่างชัดเจนหากไม่นับรวมการทดสอบแรกอันนั้น
“สนใจหนูหน่อยสิ ข้างนอกนี้ร้อนจัง หนูไม่ชอบความร้อนเลยค่ะ หนูอยากอยู่ข้างในแล้วก็เล่น เหมือนกับตอนนี้ไงคะ~”
น้ำเสียงยังคงกระซิบอยู่ในหู นิ่มนวลลงเรื่อย ๆ ทุกวินาที
แม้ความหวาดกลัวจะเกาะกินไปทั้งตัวโดยสมบูรณ์แล้ว แต่หัวสมองยังคงคิดวิเคราะห์ได้อยู่
ใบหูเงี่ยฟังทุกประโยค ทุกคำของเธอ
ผมรู้ว่าเบาะแสทั้งหมดอยู่ตรงนั้น
“…คุณไม่ใช่คนใจร้ายใช่ไหมคะ? คุณจะเล่นกับหนู เนอะ?”
วินาทีเคลื่อนผ่านไป เสียงของเธออ่อนลง และอ่อนลง
ในขณะเดียวกัน ผมเบนความสนใจจากมือนั้นไปยังหญิงสาวในภาพวาด
‘หญิงสาว?’
พอมามองดูใกล้ ๆ เอาตอนนี้ ในที่สุดผมก็ได้รู้ว่าเธอไม่ใช่หญิงสาว เพราะร่มไม่ได้บดบังส่ว
