บทที่ 113 สาวใช้ซูเฟิน
ซูเหอเวิ่นพยายามรวบรวมสติที่หลุดลอยไปจากภาพเหตุการณ์มีดบินปลิดชีวิตไก่เมื่อครู่
ซู่เป่าคือลูกสาวของคุณอา…
พ่อของซู่เป่าก็คืออาเขยของเขา…
แต่อาเขยคนนี้ แค่ฆ่าไก่ทำไมต้องดุดัน ปานจะล้างบางคนทั้งโลกขนาดนี้ด้วย!
“ซู่เป่า เรา… เรารีบขึ้นข้างบนกันเถอะ” ซูเหอเวิ่นพุ่งเข้าไปคว้าแขนซู่เป่าทันที เขากลัวว่าถ้าขืนอยู่ต่อ อาเขยจอมโหดคนนี้ จะเอาไก่อีกสองตัวที่เหลือมาสับหัวโชว์ความรุนแรงให้เด็กสี่ขวบดูอีก น้องสาวเขายิ่งดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม จะให้มาทนดูฉากนองเลือดแบบนี้ได้ยังไง!
ทว่าซู่เป่ากลับไม่ได้มองไก่ เธอจ้องเขม็งไปหลังต้นไม้ใหญ่ ซึ่งมีสาวใช้คนหนึ่งยืนหน้าซีดเผือด ตะกร้าในมือร่วงหล่น ดอกไม้กระจายเกลื่อนพื้น
“รอเดี๋ยวนะคะพี่ชาย!” ซู่เป่าสลัดมือพี่ชายแล้ววิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่ เด็กน้อยเอื้อมมือน้อย ๆ ไปดึงมีดทำครัวที่ปักคาต้นไม้ออกมาอย่างง่ายดาย ราวกับดึงกิ่งไม้ธรรมดา
“คุณป้าคะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เธองอนหน้าขึ้นมองสาวใช้ตรงหน้า
สาวใช้ก้มลงมองภาพเบื้องหน้าด้วยความขวัญเสีย…
เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มอ่อนหวาน
ดวงตาโตใสซื่อสีดำสนิท แต่ในมือกลับถือมีดทำครัวเล่มยักษ์ แถมมีเลือดไก่หยดติ๋ง ๆ…
“อ๊า…!” เธอหวีดร้องเบา ๆ พลางถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว “อย่า… อย่าตัดหัวฉันนะ!”
ซู่เป่าชะงักกึก รีบเอามือซ่อนมีดไว้ข้างหลังทันที หนูไม่ได้จะทำแบบนั้นสักหน่อย!
คุณป้าคนนี้เป็นอะไรไป ทำไมต้องตกใจขนาดน
