บทที่ 105 ตัดขาดความสัมพันธ์
คุณนายผู้เฒ่ามู่ฝืนยิ้มประจบพลางเอ่ยเสียงอ่อน “โถ… ดูเด็กคนนี้สิ พูดจาอะไรอย่างนั้นล่ะ ทำไมถึงบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกัน? ถึงจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ก็นับเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดนะจ๊ะ…”
“ใช่แล้ว! อย่างไรเสียพวกเราทุกคนต่างก็มีเลือดของตระกูลมู่ไหลเวียนอยู่เหมือนกัน โอ้… คนหนุ่มสาวสมัยนี้ชอบล้อเล่นกันจริงๆ เลยนะ!” คุณปู่มู่รีบเสริมทันควัน
มู่กุยฝานแค่นเสียงหัวเราะหยันออกมาจากลำคอ “เลือดตระกูลมู่อย่างนั้นหรือ? น่าเสียดาย… พวกคุณไม่คู่ควรจะเอ่ยถึงมันด้วยซ้ำ” ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึกจนน่าขนลุก
“ตอนที่คุณปู่ของผมเสียสละชีวิต พ่อแม่ถูกฆ่าตาย… ผมบากหน้ากลับมาที่เมืองหนานเฉิง เพื่อตามหาพวกคุณ” มู่กุยฝานยกยิ้มเย้ยหยัน “พวกคุณเดาซิว่าเกิดอะไรขึ้น? พวกคุณกลัวจะถูกลากไปเกี่ยวด้วย พอรู้ว่าผมเพิ่งมาถึงสถานีรถไฟ ก็รีบหาคนมาขับไล่ผมออกจากเมืองทันที”
“และในคืนถัดมา… ทั้งครอบครัวของพวกคุณก็เก็บข้าวของย้ายหนีไปกบดานแถบชายฝั่งทะเลทันที!”
ในตอนนั้นเขามีอายุเพียงเจ็ดขวบ ความหวาดกลัวและความสับสนจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก ทำให้เขาพยายามดิ้นรนตามหาญาติพี่น้อง เพียงเพื่อหวังได้รับความคุ้มครองตามสัญชาตญาณ ทว่าสิ่งที่ได้มากลับมีเพียงความว่างเปล่า…
สามสิบปีฝั่งตะวันออก อีกสามสิบปีฝั่งตะวันตก ใครเล่าจะคิดว่าเด็กน้อยไร้ที่พึ่งในวันนั้น จะสามารถรอดชีวิตจนกลายเป็นเทพสงครามผู้ยิ่
