บทที่ 104 จากความประหลาดใจแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก
แขกเหรื่อทั้งงานต่างตกอยู่ในอาการช็อกสุดขีด!
คุณหนูเล็กแห่งตระกูลซู ผู้ถูกประคบประหงมดั่งไข่ในหิน ที่แท้กลับมีฐานะเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเทพสงคราม!
คุณปู่และคุณนายผู้เฒ่ามู่ถึงกับสมองขาวโพลน
สองวันก่อน ซูอีเฉินบอกว่าจะพาซู่เป่ามารับรู้ญาติ
แต่บัดนี้… มู่กุยฝานกลับประกาศต่อหน้าทุกคนว่า เด็กคนนี้คือ ลูกสาวของเขา
คนแก่ทั้งสองรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลังจนตัวสั่นเทิ้ม
จบกัน… จบสิ้นกันหมดแล้ว!
พวกเขารู้ดีว่ายามมู่กุยฝานลงมือ เขานั้นดุดันและเหี้ยมเกรียมเพียงใด ตอนนี้พวกเขาได้ล่วงเกินสิ่งที่ไม่ควรยั่วยุเข้าให้แล้ว คุณปู่มู่พยายามระงับอาการตัวสั่นพลางกระซิบเสียงแผ่ว “ใจเย็นไว้… อย่าเพิ่งลนลาน! ผู้ไม่รู้ย่อมไม่มีความผิด อย่างไรเสียพวกเราก็ยังมีศักดิ์เป็นญาติผู้ใหญ่ของเขานะ…”
“ใช่… ใช่แล้ว!” คุณนายผู้เฒ่ามู่รีบรับคำ ทั้งคู่พยายามรักษามาดความสงบไว้สุดความสามารถ
ทว่าภาพตรงหน้านั้นกลับบีบคั้นอารมณ์ยิ่งนัก มู่กุยฝานในชุดดำทมิฬร่างสูงใหญ่กำลังอุ้มเจ้าตัวน้อยด้วยแขนเพียงข้างเดียว แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงดูองอาจทรงพลัง ตัดกับภาพของซู่เป่าในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีขาวดูนุ่มนิ่มน่าเอ็นดู เป็นภาพที่ทั้งแข็งแกร่งและอ่อนโยนจนทำให้คนมองลืมหายใจ
“เจ้าตัวเล็ก เรียกพ่อสิลูก!” มู่กุยฝานยื่นมือไปหยิกคางมนของซู่เป่าเบา ๆ ก่อนฉีกยิ้มกว้าง
เด็กน้อยไม่ได้ขานร
