”
สิ้นคำ เขาก็ยันกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะตวัดเท้าเตะเข้ากลางลำตัวพ่อบ้านจางอย่างจัง!
ร่างนั้นลอยละลิ่วกระเด็นไปกระแทกกับขาตั้งดอกไม้ที่เหลือจนล้มระเนระนาด วัตถุโบราณซึ่งวางอยู่บนนั้นถูกกวาดตกลงมาแตกกระจายทุกชิ้นไม่มีเหลือ พ่อบ้านจางร่วงลงไปกองอยู่ในแปลงดอกไม้ในสภาพนิ่งสนิทจนไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
มู่กุยฝานหันหลังกลับเดินจากมาอย่างไม่ใส่ใจพลางเอ่ยถามซ้ำ “เมื่อครู่ฉันคงได้ยินไม่ถนัดนัก…”
“ใครกันนะ… ที่บอกว่าจะมาสั่งสอนลูกสาวของฉัน?”
สิ้นประโยคอันทรงพลัง มู่กุยฝานก็มายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าซู่เป่า เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยก่อนช้อนร่างเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มแนบอกโดยไม่เอ่ยคำใด!
แขกเหรื่อทั้งงานรวมถึงคนตระกูลมู่นิ่งค้างไปตามกัน
อะไรกัน!?
ซู่เป่า… เป็นลูกสาวของมู่กุยฝานจริง ๆ อย่างนั้นหรือ!?
บรรดาคนตระกูลมู่ต่างพากันหน้าถอดสี ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วทั้งมือและเท้า ความเป็นจริงที่ฟาดหน้าในครั้งนี้รุนแรงเสียจนพวกเขาแทบจะล้มทั้งยืน!
