นพอดี!
“โอ้… ช่างครึกครื้นเสียจริง” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับชายในชุดดำก้าวลงจากรถ
มู่กุยฝานยังคงอยู่ในสภาพที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากภารกิจระดับชาติ ร่างสูงโปร่งทว่าดูแข็งแกร่งภายใต้เครื่องแบบสีดำเต็มยศและเสื้อเกราะกันกระสุนขับเน้นกลิ่นอายความดุดัน ใบหน้าส่วนล่างถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำสนิท ทิ้งไว้เพียงดวงตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวที่พร้อมสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง
เขายื่นมือออกมาดึงหน้ากากลงอย่างเชื่องช้า ก่อนถอดถุงมือหนังโยนทิ้งไปราวกับไม่ใส่ใจสิ่งใดในโลก มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ แฝงความร้ายกาจ ทว่านัยน์ตากลับเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบข้างแทบติดลบ
“ใครกัน… ที่อยากจะมาทำหน้าที่แทนผม ในการสั่งสอนลูกสาวของผม?”
