้นแสดงอำนาจโดยใช้เด็กน้อยเป็นเครื่องสังเวย
“เธอนี่กล้าดีอย่างไรมากล่าวหาพ่อบ้านจางอย่างไม่มีมูล! ตอนนี้ รีบมาขอโทษเขาเดี๋ยวนี้!” เธอคำรามเสียงเฉียบขาด
“ขอโทษอะไรกัน!” เวินหรูอวิ๋นชะงักฝีเท้า เธอเอ่ยออกมาอย่างสุดทน
“ขอโทษอะไรกัน!” ซู่เป่าเองก็สู้ยิบตา เธอทำท่าทางเหมือนสัตว์ตัวน้อยกำลังขู่ฟ่อ เอามือเท้าสะเอวแล้วตะโกนตามทันที
ซูอีเฉินจูงมือซู่เป่าไว้แน่นโดยไม่คิดอยากต่อความยาวสาวความยืด เขาเตรียมพาหลานสาวเดินจากไปทันที
คุณนายผู้เฒ่ามู่โกรธจนหน้ามืดแทบจะหงายหลัง เสียงของเธอแหลมสูงขึ้นอีกหลายระดับ “หยุดนะ! พวกแกคิดว่าคฤหาสน์ตระกูลมู่เป็นที่ที่อยากมาก็มา อยากไปก็ไปได้ตามใจชอบงั้นหรือ! ในเมื่อมาก่อเรื่องในบ้านของฉัน พวกแกก็ต้องชดใช้ตามราคาที่สมควร!”
“พ่อบ้านจาง! ไปจับตัวเด็กนั่นมาให้ฉัน!” เธอชี้ไม้เท้าสั่นเทาไปทางด้านซู่เป่า “ช่างไร้มารยาท ไร้การอบรม… วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่เอง!”
พ่อบ้านจางเผยแววตาเยาะหยันวาบหนึ่ง พลางคิดเข้าข้างตัวเอง
เด็กนี่ยังกล้ามาต่อกรกับเขาอีกหรือ?
เขาโบกมือเรียกคนรับใช้หลายคนเข้ามาขวางซูอีเฉินและเวินหรูอวิ๋นไว้ทันที
พ่อบ้านจางถลันเข้าหาซู่เป่าด้วยตัวเอง มือของเขากำลังจะเอื้อมถึงตัวเด็กน้อยอยู่แล้ว…
ในวินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กบานยักษ์ของตระกูลมู่ก็ถูกกระแทกจนเปิดออกส่งเสียงดังสนั่น
รถออฟโรดสีดำขลับคันหนึ่งขับฝ่าเข้ามาอย่างอุกอาจ ก่อนจะเบรกพรวดหยุดกึกตรงหน้าทุกค
