มผลเลยสักนิด’
ผมบังคับให้ตัวเองตั้งสติพลางจ้องมองไคล์ และฝืนเค้นคำพูดออกจากปาก
“งั้น… นายกำลังจะบอกว่ามันไม่มีวิธีรักษาอะไรพวกนั้นเลยเหรอ?”
“ก็ไม่เชิงนะ”
ไคล์หยุดคิดไปครู่หนึ่ง
“ที่จริงแล้วมันเหมือนกับว่ามีแค่พวกเบื้องบนเท่านั้นที่รู้วิธีรักษาน่ะ ทรัพยากรที่ต้องใช้มันก็แพงโคตร ๆ เลยด้วย ถ้าเป็นแบบเรา ๆ อย่างดีที่สุดก็หาได้แค่ยาระงับอาการแบบอ่อน ๆ เพื่อไม่ให้ตกสะเก็ดมากกว่าเดิมเท่านั้นแหละ”
ผมนึกถึงเม็ดยาขนาดเล็กที่ตัวเองซื้อมาจากร้านค้า หรือว่ามันจะเป็นเจ้ายานั่น?
“แต่นั่นมันก็แค่แก้ปัญหาชั่วคราว แถมราคายังแพงเอาเรื่องด้วย อืม ฉันว่า… อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไปขอความช่วยเหลือจากพวกเมนเดอร์[1]ล่ะนะ ไอ้พวกเวรนั่นจะรีดไถทุกสิ่งทุกอย่างจากนายแน่นอนถ้ามันมีโอกาส”
เมนเดอร์?
คืออะไรอีกล่ะเนี่ย?
“แต่ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก แค่อย่าไปรู้จักหรือติดต่อกับพวกนั้นก็พอแล้ว”
“…พวกเขาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ใช่ แถมยังเป็นพวกบ้ากันหมดทุกคนด้วย”
ผมชะงักและมองเขา ตอนพูดถึงกิลด์ก็บอกว่าทุกคนที่นั่นเป็นบ้ากันไปหมด แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะเนี่ย?
“นายดูไม่ค่อยเชื่อฉันเลยนะ”
ไคล์ส่ายศีรษะไปมา สีหน้าดูย่ำแย่กว่าเดิม
“นายอาจจะคิดว่าหัวหน้าแผนกหรือคนอื่น ๆ แย่แล้ว แต่เชื่อฉันเถอะ เมื่อเทียบกับ
