“เดี๋ยว ว่าไงนะ?”
ผมเห็นสีหน้าของไคล์ช็อกอยู่แวบหนึ่งตอนที่เขาหันมามอง แต่จะไปโทษเขาก็ไม่ได้หรอกนะ รู้ ๆ กันอยู่ว่าผมเกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่มันสยองขวัญมากขนาดไหน การตัดสินใจแบบนี้จึงผิดวิสัยของผมสุด ๆ
แต่จะว่าไป ผมก็เคยทำแบบเดียวกันในการทดสอบแรกมาแล้วนี่นา
“นายสนใจเหรอ?”
สายตามองไปทางโซอี้และเห็นสีหน้ากังขาของเธอ ผมพยักหน้าให้
“ใช่ ผมสนใจ”
นี่ถือว่าเป็นโอกาสทอง
นอกจากจะทำให้เกมของตัวเองเป็นที่รู้จักมากขึ้นแล้ว ถ้าผมทำได้ดีละก็… อาจจะเคลียร์เควสต์เสริมได้ด้วยเลย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัด ๆ
“แต่ผมมีเงื่อนไขนะ”
“โห? มีเงื่อนไขด้วยเหรอ?”
โซอี้เลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากโค้งเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ผมเกือบจะได้ยินเสียงในใจของเธอตะโกนประมาณว่า ฉันช่วยนายอยู่นะ ยังจะกล้าขออะไรเพิ่มอีกเหรอ?
ผมเมินสายตาของเธอและกล่าวถึงเงื่อนไขไปตรง ๆ
“มีพิพิธภัณฑ์หนึ่งที่ผมเพิ่งสนใจไม่นานมานี้น่ะ ผมอยากไปที่นั่นเพื่อหาแรงบันดาลใจสักหน่อย มันร้างไปแล้วด้วย คิดว่าคนรู้จักของคุณน่าจะสนใจเหมือนกัน”
“…พิพิธภัณฑ์ร้างงั้นเหรอ?”
โซอี้ขมวดคิ้ว ดูเหมือนเธอนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้จากผม
แล้ว—
“ที่นั่นชื่อว่าอะไรล่ะ? เดี๋ยวฉันขอดูก่อนว่ามันเป็นยังไง”
“พิพิธภัณฑ์ศิลปะเวโลร่า”
“พิพิธภ
