ัณฑ์ศิลปะ?”
โซอี้ดูประหลาดใจเล็กน้อยกับคำตอบนั้น แต่ไม่นานเธอก็พิมพ์ชื่อสถานที่ลงในโทรศัพท์
“เลขที่ 12 เขตไอวอรี่ฮอลโลว์?”
“…ที่นั่นแหละ”
“หืมม ในนี้บอกว่ามันปิดตัวไปเมื่อห้าปีก่อนเพราะแก๊สรั่ว? แต่เดี๋ยวนะ— อันนี้บอกว่ามันปิดเพราะขาดเงินทุน ไม่สิ เดี๋ยวก่อน…”
นิ้วมือเลื่อนผ่านหน้าจอ ดวงตาหรี่เล็กลง
“อ้า นี่ไง”
ในที่สุด นิ้วของเธอก็หยุดนิ่ง
“มันบอกว่าพิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงเมื่อห้าปีก่อนหลังจากที่ผลงานจิตรกรรมชิ้นที่สำคัญสุด— สุภาพสตรีกับร่มขาว ถูกขโมยไป พอภาพวาดนั้นไม่อยู่ก็เกิดเหตุการณ์โชคร้ายตามมาเป็นพรวน ทั้งแก๊สรั่ว ทั้งผู้สนับสนุนหลักถอนทุนกะทันหัน… จนสุดท้ายต้องปิดตัวลง”
เสียงของโซอี้แผ่วลงขณะที่กำลังอ่านข้อมูล
ในที่สุด เธอก็ละสายตาจากโทรศัพท์แล้วจ้องผม
“นี่คือที่ที่นายอยากไปจริง ๆ เหรอ?”
“…ใช่”
ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ผมเองก็ไม่แน่ใจนักหรอก ผมอยากไปก็จริง แต่ระบบจะอนุญาตหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้มันบอกผมว่าห้ามทำอะไรก็ตามที่เป็นการเปิดเผยหรือส่งผลกระทบต่อระบบ แล้วแบบนี้ถือว่าเข้าข่ายไหมนะ?
แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น…
ภาพวาดที่โดนขโมยไป มันเป็นอันเดียวกับที่วางอยู่ในห้องทำงานของผมงั้นสินะ?
“ฮืมมม”
โซอี้เคาะแขนของตัวเอง ราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
จากนั้น…
“เดี๋ยวฉันจะลองดูว่าพอจะ
