“สะเก็ดทางความคิดคือการสะสมตัวของเศษผลึก ซึ่งเกิดจากการใช้โหนดมากเกินไป”
ไคล์ยังคงอธิบายต่อไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของผม
อาจเป็นเพราะผมซ่อนสีหน้าได้เก่งมาก หรือไม่เขาก็แค่กำลังสนใจอย่างอื่นอยู่ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ผมดีใจที่เขาไม่ทันสังเกตเห็นอะไรเลยสักอย่าง
เพราะในตอนนี้…
ผมกำลังพยายามควบคุมสีหน้าของตัวเองเอาไว้อย่างสุดชีวิต
“นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่อยากให้นายไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ถ้าเกิดนายโชคร้ายจนตกสะเก็ดทางความคิดขึ้นมาละก็ ฉันแทบจะช่วยอะไรนายไม่ได้เลย ชะตากรรมของนายคงเหลือแค่นั่งมองดูระบบประสาทของตัวเองเสื่อมลงไปทุกวัน ๆ นั่นแหละ คิดซะว่ามันคล้าย ๆ กับโรคพาร์กินสันหรืออัลไซเมอร์ แต่เป็นฉบับที่แย่กว่ามาก ๆ เอาก็ได้”
“อื้อ”
ผมตอบกลับไป ทั้งที่ปากแทบจะราบเรียบ
ภายในหัวพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์อย่างหนักหน่วง
ทั้งการที่ร้านค้าแปะป้ายเม็ดยาเป็นไอเทมแนะนำ ทั้งสรรพคุณของเม็ดยาที่ผมกินเข้าไป ทั้งอาการต่าง ๆ ที่ไคล์ร่ายยาวออกมา ผมค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าตัวเองมีไอ้สะเก็ดอะไรนั่นอยู่แน่นอน
‘แต่แบบนี้มันสมเหตุสมผลเหรอ…?’
ผมเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้ได้ไม่นานเองนะ
เรื่องพรรค์นี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน?
‘ไม่ มันไม่สมเหตุส
