ผมกะพริบตาช้า ๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ภาพวาดมากขึ้น
ฉากพื้นหลังเป็นแบบเดิม เส้นทางคดเคี้ยว พรรณไม้เขียวขจีล้อมรอบ ท้องฟ้าสีครามไร้ที่สิ้นสุด… ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป
หญิงสาวในชุดขาว
เธอดูจะอยู่ใกล้มากกว่าเดิม ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้… ใกล้เข้ามาแบบบอกไม่ถูก
‘นี่ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม?’
ลำตัวโน้มเข้าไป ตรวจสอบให้แน่ใจว่าดวงตาไม่ได้เล่นตลกกับตัวเองอยู่ แต่เมื่อคิดถึงทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ แม้ว่าผมจะไม่อยากแน่ใจ… แต่มันก็สมควรเรียกว่าเป็นเรื่องจริงได้แล้วแหละ
“…ชีวิตนี่มีแต่เรื่องจริง ๆ”
ผมถอนหายใจและพิงหลังเข้ากับผนัง ปิดใบหน้าตัวเองด้วยมือทั้งสองข้าง
ไม่สิ… พอมาลองคิดดูตอนนี้แล้ว สาเหตุเดียวที่ผมเจอแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน เป็นเพราะตัวเองดันเข้าร่วมการทดสอบเด็กใหม่นั่นด้วยความสมัครใจ ถ้าเลือกที่จะไม่เข้า ชีวิตผมคงสงบสุขไปตั้งนานแล้ว
ถ้าจะโทษใครก็โทษตัวเองนี่แหละ ตัวต้นเหตุที่ทำให้ต้องมาตกวิบากกรรมแบบนี้
‘แต่ฉันก็ไม่เสียใจที่ตัดสินใจไปแบบนั้นหรอกนะ’
ผมคงไม่ได้เจอกับไนท์วอล์กเกอร์ถ้าไม่เข้าไปในนั้น ในขณะเดียวกัน การพัฒนาเกมก็จะดำเนินไปได้ยากลำบากกว่านี้มาก
และอีกเรื่องหนึ่ง…
ผมเบนความสนใจไปที่โทรศัพท์มือถือ หรือถ้าจะ
