ให้เจาะจงคือไฟล์บันทึกเสียงอันนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะกังวลว่าวาทยกรจะปรากฏตัวออกมาทุกครั้งที่เปิดไฟล์นี้ ผมคงคิดว่ามันเป็นอาวุธที่ยอดเยี่ยมมากในการรับมือกับพวกความผิดปกติ
สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่ คือหลักฐานยืนยันชั้นดี
แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็ทำให้ผมสงสัยบางอย่าง
“ฉันจะใช้เจ้านี่รับมือกับพวกความผิดปกติที่แข็งแกร่งกว่านี้ในอนาคตได้แน่เหรอ? ถ้าเกิดว่าต้องเจอกับตัวที่เก่งมาก ๆ ล่ะ วาทยกรจะไปซัดมันไหมถ้าฉันเปิดเพลง?”
ความคิดนั้นทำเอาหัวใจเต้นระรัว
ผมยังไม่แน่ใจในตอนนี้ แต่ถ้ามันทำได้จริง นั่นไม่เท่ากับว่าเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยเหรอ?
“…ถ้าบอกว่าไม่อยากลองก็คงจะโกหก”
แต่ผมปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็วและลุกขึ้นยืน คิดไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์
หลังจากเอื้อมไปหยิบภาพวาดขึ้นมา ผมมองไปรอบห้อง ก่อนจะเดินไปหาแล็ปท็อปและเริ่มพิมพ์ลงในช่องแชต
[ฉันต้องทำยังไงกับภาพวาดนี้?]
ผมได้รับคำตอบกลับมาแทบจะทันที
[แขวนมันไว้ในห้อง ห้ามเอาอะไรมาปิด ต้องจ้องมองมันเป็นเวลาหนึ่งนาทีโดยไม่กะพริบตา เริ่มที่เวลา 1:00 น.]
“อ่า?”
นี่มันอะไรวะ…
[ทำแบบนี้ทุกวันจนกว่าคุณจะทำภารกิจสำเร็จ]
[แน่นอนว่าคุณสามารถเลือกที่จะทิ้งภาพวาดไปได้ และจะไม่มีผลกระทบใด ๆ ตามมา มันคือเควสต์
