บทที่ 97 ขอให้เธอเปล่งประกายและกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า (TW : เกี่ยวกับเลือด)
การปล่อยโฮอย่างบ้าคลั่งของผีขี้ขลาดเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
พลังอาฆาตในร่างพองตัวขึ้นเกือบสองเท่าในพริบตา เมื่อเขาจมดิ่งลงสู่ห้วงความเศร้าโศกของตนเองจนยากจะถอนตัว!
ไออาฆาตรุนแรงนั้นทะลวงมนตร์ลวงจิตที่จี้ฉางร่ายไว้จนพังทลาย ส่งผลให้ซินจื่อเหมิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองกระจกบานใหญ่ในห้อง…
เธอก็ต้องกรีดร้องสุดเสียง เมื่อเห็นเงาของเด็กผู้ชายในชุดนักเรียนนอนคว่ำอยู่บนศีรษะของตนเองผ่านเงาสะท้อน!
ใบหน้าของเขากำลังอาเจียนเป็นเลือดไหลออกมาเป็นสาย ร้องไห้โหยหวนด้วยความเจ็บปวด จนมีเลือดไหลซึมออกจากดวงตาทั้งสองข้างแทนน้ำตา
“ช่วยด้วย!” ซินจื่อเหมิงร้องลั่นอย่างขวัญเสีย เธอเสียหลักล้มลงจากเก้าอี้ จนแก้วบนโต๊ะร่วงลงมาแตกกระจาย เศษแก้วบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดนองทันที!
สถานการณ์พลันวิกฤตจนเกินควบคุม
เลือดสด ๆ ของซินจื่อเหมิงย้อมร่างวิญญาณของผีขี้ขลาดกลายเป็นสีแดงฉาน เขาทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะพลางเกาะร่างซินจื่อเหมิงไว้แน่น และเริ่มกัดกินศีรษะของเธออย่างบ้าคลั่ง
“แม่จ๋า! ช่วยด้วย!” ซินจื่อเหมิงตะเกียกตะกายพยายามดึงปีศาจร้ายออกจากหัว ทว่าไม่อาจสัมผัสวิญญาณได้ เธอทำได้เพียงจิกทึ้งผม และขูดใบหน้าตัวเองจนได้รับบาดเจ็บ
จี้ฉางเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวาดมือร่ายเวทมนตร์ ก่อนคว้าตัวซู่เป่าโยนออกไป “ไปเลย! พิ
