กาจู!”
“เอ๊ะ? เอ๊ะเดี๋ยวสิคะ!”
เดี๋ยวก่อน! เธอจะขึ้นไปข้างบนยังไง! แล้วเธอก็ไม่ใช่พิกาจูสักหน่อย ปล่อยไฟฟ้าไม่ได้ด้วย!
สมแล้วที่เป็นอาจารย์… ผู้ชายที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดในโลก!
ซู่เป่าพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง ในสายตาของซูอีเฉิน เขาเห็นเพียงหลานสาวกระโดดตัวลอยขึ้นไปสูงถึงสามฟุต เพื่อพุ่งไปหาศีรษะของซินจื่อเหมิง
“แยกเขาออกจากซินจื่อเหมิงก่อน!” จี้ฉางคอยตะโกนแนะอยู่ข้าง ๆ
“แยก…แยกค่า!” ซู่เป่ารับคำ
เธอกอดแขนของผีขี้ขลาดไว้มั่น แล้วออกแรงดึงไปข้างหลังสุดชีวิต เหมือนกำลังพยายามถอนหัวผักกาดออกจากดิน
ป๊อก!
ซู่เป่ากระชากแรงเดียว จนแขนข้างหนึ่งของผีขี้ขลาดหลุดติดมือออกมา
ซินจื่อเหมิงที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกระจกแทบสิ้นสติไปตรงนั้น
“คุณป้าไม่ต้องตกใจนะคะ!” ซู่เป่ารีบร้องปลอบ พูดจบเธอก็คว้าหมับเข้ากลุ่มผมของผีขี้ขลาดแล้วกระชากไปด้านหลังสุดแรง
คราวนี้หัวของผีขี้ขลาดหลุดกระเด็นออกมาตามมือเธอ ทว่าร่างที่เหลือยังคงเกาะติดซินจื่อเหมิงแน่นหนาเหมือนปลิง ซินจื่อเหมิงถึงกับกลอกตาและหมดสติลงไป
ซู่เป่าหน้าเสีย
เธอไม่ได้ตั้งใจนะ จริง ๆ นะ!
เด็กน้อยกัดฟันแน่น จู่ ๆ ก็นึกถึงวิชาควบคุมผีที่อาจารย์เคยสอน เธอรีบท่องคาถาอย่างรวดเร็วแล้วคว้าเข้ายังแผ่นหลังของผีขี้ขลาด คราวนี้เธอสามารถดึงมันออกจากตัวซินจื่อเหมิงได้สำเร็จ!
ดวงตาของจี้ฉางฉายแววชื่นชม เขาค่อย ๆ สลายคาถาสยบวิญญาณตรงปลายนิ้วกลับไป
ขณะนั้น ผีขี้ขลาดยังคงกรีด
