ด้วยตัวเองพลางหันมาบอกกับคนอื่น ๆ “คุณลุงกวนไม่ชอบให้ใครมารบกวนครับ โดยเฉพาะหลังจากที่คุณป้าเสียชีวิตไป เขาก็แทบไม่ออกจากบ้านเลย”
หลังจากกดกริ่งวิดีโอคอลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็มีเสียงอันแหบพร่าและอ่อนแรงดังลอดออกมาจากอินเตอร์คอม
“มีธุระอะไร?”
“คุณลุงครับ พวกเรา… คือว่า…” ถังเถียนเถียนอึกอัก เขามองไปทางซู่เป่าพลางครุ่นคิดหนักว่าจะบอกเหตุผลการมาเยือนครั้งนี้อย่างไรดี
คงไม่ดีแน่หากจะบอกว่า
แม่ของผมยืนอยู่บนระเบียงบ้านคุณ
“คุณตากวนคะ หนูรู้ค่ะว่ากระดูกของพี่สาวอยู่ไหน” ซู่เป่าโพล่งใส่เครื่องอินเตอร์คอมเสียงใส
ความเงียบงันปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนประตูบ้านจะเปิดออกเองพร้อมเสียงกลไกเบา ๆ
“เข้ามาสิ…” เสียงของคุณตากวนยังคงสั่นพร่า แต่หากตั้งใจฟัง จะสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นที่แฝงอยู่ในนั้น
ทุกคนก้าวเดินเข้าไปในรั้วคฤหาสน์รกร้าง
ซูเหอเวิ่นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สุดท้ายเขาก็ไม่อาจรักษามาดเคร่งขรึมไว้ได้ มือเล็กเอื้อมไปคว้าชายกางเกงของซูอีเฉินไว้แน่น…
นี่คือนิสัยดื้อดึงสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่เพื่อปกปิดความกลัว
ขณะกำลังจะก้าวข้ามผ่านประตูบ้าน ซู่เป่าก็เงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นสองอีกครั้ง
เหนือประตูทางเข้าคือระเบียงกว้าง บัดนี้คุณยายในชุดกี่เพ้ากำลังแขวนร่างโน้มตัวลงมาจากราวระเบียง จ้องมองลงมายังกลุ่มคนเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบ
ซูเหอเวิ่นคอยสังเกตท่าทางของน้องสาวอยู่ตลอด เขาพอจะเดาได้แล้วว่าเธอกำ
