บทที่ 84 ดื่มเหล้าหกส่วน ใจดีเจ็ดส่วน
กลุ่มคนก้าวเท้าเข้ามาในห้อง แต่ร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงกลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
ถังเถียนเถียนรู้สึกขนลุกชันไปทั้งตัว หากไม่ใช่เพราะเพิ่งได้ยินเสียงของคุณลุงกวนผ่านอินเตอร์คอมเมื่อครู่ เขาคงอดระแวงไม่ได้ว่า…
เดี๋ยวนะ ถ้าคุณลุงกวนเป็นอะไรไปแล้วจริง ๆ แต่เสียงที่ได้ยินกลับไม่ใช่เสียงคนเป็นล่ะ นั่นไม่ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมหรือ?
“คุณลุงกวนครับ?” ถังเถียนเถียนลองเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ในที่สุด คนบนเตียงก็กระแอมไอออกมาเบา ๆ ก่อนมีเสียงแผ่วเบาราวกับสายลมอันเบาบางดังขึ้น “เปิดเถอะ…”
ชวี่เซี่ยงรีบรุดเข้าไปเปิดผ้าม่านออกเพียงเล็กน้อย พร้อมกับแง้มหน้าต่างให้ลมภายนอกพัดผ่านเข้ามา อากาศบริสุทธิ์ช่วยบรรเทาความอึดอัดจนทุกคนเริ่มรู้สึกปลอดโปร่ง ทันใดนั้น แสงสว่างที่สอดส่องเข้ามา ก็เผยให้เห็นชายชราผู้นอนอยู่บนเตียงได้ถนัดตา
ใบหน้าของเขาซูบตอบจนเห็นโครงร่างชัดเจน ผิวหนังเหี่ยวย่นแห้งกรังแนบสนิทติดกระดูก เปลือกตาหย่อนคล้อยปกปิดดวงตาจนแทบมิด แววตาอันขุ่นมัวค่อย ๆ กวาดมองไปรอบห้องอย่างเชื่องช้า ก่อนหยุดลงตรงหน้าซู่เป่าเพียงผู้เดียว
“หนูเป็นคนบอกอย่างนั้นหรือ… ว่าพบกระดูกของหนานหนานแล้ว?” เสียงของเขาช่างอ่อนแรง ราวกับต้องเค้นพลังเฮือกสุดท้ายออกมาจากลำคอ ร่างกายดูโรยราไร้ชีวิตชีวา มีเพียงดวงตาทั้งคู่ ยังพอจะกลอกไปมาได้บ้าง
ซูเหอเวิ่นยังคงยืนหน้าตึงด้วยความประหม่า
