ส่วนถังเถียนเถียนก็รู้สึกไม่สบายใจนัก ต่อให้รู้ว่าเป็นคนเป็น ๆ แต่สภาพที่เห็นช่างดูน่ากลัวเหลือเกิน!
ทว่าในชั่วขณะถัดมา ซู่เป่ากลับเดินเข้าไปหาพลางยื่นมือเล็ก ๆ ไปกุมข้อมือผอมแห้ง ราวกับกิ่งไม้แห้งของชายชราเอาไว้
“คุณตาอย่ากังวลไปเลยนะคะ ซู่เป่ารู้ค่ะว่ากระดูกของพี่สาวซ่อนอยู่ไหน” เด็กน้อยเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ด้ายแดงบนข้อมือของเธอเปล่งประกายรัศมีอ่อนจางออกมา ค่อย ๆ ถ่ายเทพลังเข้าสู่ร่างของชายชราเงียบเชียบ
ดวงตาที่เคยหรี่ปรือพลันลืมขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศหม่นหมองคล้ายความตายที่เคยปกคลุมห้องดูเหมือนจะถูกขับไล่ออกไป ทุกคนต่างรู้สึกราวกับได้กลับมาจากดินแดนแห่งความตายสู่โลกของคนเป็นอีกครั้ง
คุณลุงกวนพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยร่างกายสั่นเทา ถังเถียนเถียนรีบเข้าไปช่วยพยุงเขาทันทีโดยไม่รอให้ใครสั่ง
“คุณลุงกวน ทำไมถึงอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ล่ะคะ? ร่างกายคุณลุงในตอนนี้คงดูแลตัวเองไม่ไหวแล้ว…”
ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจคือ คุณลุงกวนยังคงสวมชุดนอนสะอาดสะอ้าน นอกจากกลิ่นยาแล้วตามตัวเขาก็ไม่มีกลิ่นไม่พึงประสงค์ใด ๆ เลย เมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้อง แม้มืดทึบแต่ก็ถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนชราที่แม้ใกล้สิ้นลม แต่ยังคงรักษาศักดิ์ศรีของตนไว้
“จะต้องการคนดูแลไปทำไม ในเมื่อกำลังจะตายอยู่แล้ว…” คุณลุงกวนถอนหายใจพลางเอ่ยเบา ๆ
ซู่เป่ามองคุณตาตรงหน้าด้วยแววตาเศร้าสร้อย บนศีรษะข
