บทที่ 83 ตระกูลกวนที่สิ้นหวัง
วันนี้ซูเหอเวิ่นไม่ได้ออกไปเรียนพิเศษ กลับเลือกติดตามซู่เป่ามาราวกับเป็นลูกน้องตัวน้อย เขาเงยหน้ามองตามสายตาของน้องสาวขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถาม “มองอะไรอยู่เหรอ?”
ซู่เป่าที่กำลังจะก้าวเข้าประตูบ้านตระกูลถัง พลันเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน เธอเดินตรงไปยังบ้านลึกลับหลังนั้นแทน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยปรากฏร่องรอยแห่งโทสะอย่างเห็นได้ชัด
“ซู่เป่า?” ซูอีเฉินชะงักฝีเท้าด้วยความแปลกใจก่อนรีบตามไปติด ๆ
ถังเถียนเถียนเห็นดังนั้นก็ใจหายวาบ
แย่แล้ว! อะไรทำให้คุณหนูน้อยไม่พอใจกันนะ?
เมื่อครู่ก่อนเข้าประตู เห็นซู่เป่าชายตามองต้นไม้มงคลทางด้านขวาเพียงแวบหนึ่ง หรือว่าเธอจะไม่ชอบต้นไม้พวกนี้?
“เร็วเข้า! เรียกคนมาสองคน ขุดเอาต้นไม้มงคลนี่ไปไว้ที่สวนหลังบ้านให้หมด!” ถังเถียนเถียนสั่งงานเสียงรัว แล้วรีบวิ่งตามซู่เป่าไปพลางละล่ำละลักถาม “โถ คุณหนูซู่เป่า เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”
ซู่เป่ายืนนิ่งอยู่หน้าบ้านฝั่งตรงข้าม มือเล็ก ๆ สองข้างเท้าสะเอวพลางเงยหน้าตะโกนใส่คนบนชั้นสอง “เฮ้ คุณยายที่อยู่ชั้นบนสวัสดีค่ะ! เอ๊ย ไม่ใช่สิ… คุณยายฟังนะ หนูอดทนกับคุณมานานแล้วนะ!”
หญิงชราในชุดกี่เพ้าจ้องมองซู่เป่าตาไม่กะพริบ บนใบหน้าเหี่ยวย่นปรากฏรอยยิ้มประหลาดชวนขนลุก
ซูอีเฉินและคนอื่น ๆ ต่างมองตามขึ้นไปยังชั้นสองด้วยความงุนงง เพราะในสายตาของพวกเขา… บนนั้นไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว
