เอาชีวิตคนได้นะ! ทำไมซู่เป่าถึงไม่กลัวเธอ แถมยังลงไม้ลงมือกับเธอได้ขนาดนี้?
จี้ฉางกระตุกมุมปากพลางค่อย ๆ ตระหนักได้ว่าเขาคิดไปเองเสียแล้ว เจ้าตัวเล็กนี่ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด ออกจะกล้าหาญเกินตัวเสียด้วยซ้ำ!
การรุมกระหน่ำในครั้งนี้ บีบคั้นให้มู่ชิ่นซินต้องคายพลังอาถรรพ์ทั้งหมดออกมา ซึ่งถูกน้ำเต้าอาคมดูดกลืนหายไปจนสะอาดเกลี้ยง สภาพมู่ชิ่นซินตอนนี้ดูราวกับถุงผ้าเก่า ถูกควักเอาไส้ในออกจนว่างเปล่า เธอนอนแผ่อยู่บนพื้น เปลือกตากระตุกอย่างรุนแรง
“แก… แกต้องตาย…” คำพูดของเธอสั่นเครือ เห็นได้ชัดว่าแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงเหลือให้ขยับเขยื้อนแล้ว
ซู่เป่าเห็นดังนั้นจึงยอมปล่อยมือแล้วถอยหลังไปสองก้าว… จึงรีบคว้าตุ๊กตากระต่ายของตัวเองมากอดไว้แน่น!
โอ๊ย… ตกใจแทบตายเลยเนี่ย!
เหล่าทารกผีห้าตนส่งเสียงอ๋องแอ๋งฟังไม่ได้ความ พี่ใหญ่สุดในกลุ่มคลานลากคราบเลือดสีแดงฉานบนพื้นตรงไปหามู่ชิ่นซิน ก่อนขดตัวลงในอ้อมอกของเธอ ส่วนทารกผีตนอื่น ๆ ก็เกาะติดอยู่ตามเรียวขาเหมือนกับปลิง
มู่ชิ่นซินกลับสะบัดตบทารกผีในอ้อมอกออกไป พลางแผดเสียงตะโกนสุดกำลัง “อย่ามาแตะตัวฉัน!”
เจ้าทารกผีตัวน้อยถึงกับชะงักพลางทำหน้าเศร้าสร้อย…
ซู่เป่าจดจ้องภาพตรงหน้าพลางขบคิดอย่างหนัก แต่แล้วเธอก็เริ่มเข้าใจ…
ทารกผีตนใหญ่สุดนั้น ก็คือน้องชายของเธอที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลก เด็กน้อยต้องจบชีวิตลงตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เพียงเพราะมู่ชิ่นซินยอมแกล้งตก
