ฉันไม่มีวันไปเกิดใหม่! ทำไมฉันต้องปล่อยให้หลินเฟิงกับซู่เป่าเสวยสุขด้วยล่ะ!” มู่ชิ่นซินแผดเสียงหัวเราะด้วยความเคียดแค้น
“ซู่เป่า… แกยังจำพ่อของแกได้ไหม? โอ๊ะ ไม่สิ… เขาไม่ใช่พ่อของแกหรอก” เธอยิ้มกว้างน่าสยดสยองพลางเอ่ยสั่นประสาท
“พ่อของแกกับแม่ของแกน่ะ ไม่เคยจดทะเบียนสมรสและไม่เคยจัดงานแต่งงานอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ มีเพียงแค่พิธีแต่งงานหลอก ๆ เท่านั้น… และในคืนเข้าหอกับเจ้าบ่าว ฉันต่างหาก เป็นคนเข้าไปสวมรอยแทนแม่ของแก! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“ฉันเป็นผู้ชนะ ส่วนแม่แกมันผู้แพ้! ฉันเป็นคนโยนยัยซูจิ่นอวี้ไปให้พวกตาแก่ตัณหากลับตั้งเจ็ดแปดคน!”
“แต่น่าเสียดายที่แม่แกมันดวงแข็ง! ขนาดถูกพวกวิปริตพวกนั้นรุมทรามใส่ ยังไม่ตายคาตีนพวกมันอีก!”
“ฮ่า ๆ ๆ! ซู่เป่า… แกมันก็แค่ลูกนอกสมรส! เป็นลูกนอกคอก เกิดจากชายแก่ขี้เหร่คนไหนก็ไม่รู้!” มู่ชิ่นซินยิ่งคิดก็ยิ่งสะใจจนคุมอารมณ์ไม่อยู่!
ความไร้เดียงสาในวันวานทำให้เธอปักใจเชื่อว่าหลินเฟิงคือชายผู้เพียบพร้อมทั้งเงินทองและจิตใจ จึงงัดสารพัดเล่ห์เหลี่ยมขึ้นมาใช้ จนในที่สุดสามารถฉุดซูจิ่นอวี้ลงจากหอคอยแล้วเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า เปลี่ยนฐานะจากเมียน้อยผู้ไร้ตัวตนสู่ตำแหน่งเมียหลวงจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้อง
ทุกสิ่งที่ซูจิ่นอวี้ไม่มีวันได้ครอบครอง เธอชิงมันมาได้หมดสิ้น!
ทว่าใครจะไปคิด… ผู้ชายที่เธอทุ่มเทแย่งชิงมาแทบตาย สุดท้ายกลับกลายเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น!
ซู่เป่ากระชั
