บทที่ 79 เกือบกลายเป็นไอมรณะ
วิญญาณร้ายจะก่อตัวขึ้นได้นั้น อย่างน้อยต้องใช้เวลานานนับสิบปี ถูกกักขังติดอยู่ในสถานที่ที่ตนเองจบชีวิตลง และต้องทนทุกข์กับการตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่จบสิ้น
วิญญาณหญิงตนนี้ต้องเผชิญกับการระเบิดร่างซ้ำ ๆ จนความแค้นพุ่งพวยพุ่งถึงขีดสุด
“ฉันตายอย่างทรมาน…”
“มันช่างทรมานเหลือเกิน!”
เมื่อปีศาจจอมแสแสร้งระเบิดโทสะ ไอมรณะสีดำทะมึนก็พวยพุ่งออกมาจากร่างแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง!
“ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ! ทำไมต้องมายุ่งกับฉันด้วย!” วิญญาณแสนจองหองกรีดร้องเสียงแหลมสูง ก่อนพุ่งเข้าใส่ซู่เป่าด้วยความคุ้มคลั่ง
เจ้าตัวเปี๊ยกนี่ก็ลูกคนรวยเหมือนกัน! พวกคุณหนูตระกูลมั่งคั่งไม่มีใครเป็นคนดีหรอก!
พวกเขานี่แหละ หน้าไหว้หลังหลอกที่สุด!
มันแสดงสีหน้ารังเกียจชิงชัง พร้อมกับปล่อยกลิ่นอายอำมหิตพุ่งเข้าจู่โจมซู่เป่าอย่างแรง
จี้ฉางเตรียมลงมือจัดการ แต่ทันใดนั้นเขากลับเห็นประกายสีเขียวอ่อนวูบผ่านไป ดูเหมือนมีบางสิ่งคอยปกป้องซู่เป่าจากพลังชั่วร้ายนั้นไว้ได้หวุดหวิด!
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ซูเหอเวิ่นก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ ถอยหลังหนีไปหลายก้าว!
ช่างน่าเวทนาพี่ชายคนนี้ยิ่งนัก เขาหลงคิดว่าการมานั่งข้างซู่เป่าจะปลอดภัยสุด ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น กลับพบวิญญาณหญิงใบหน้าน่าสยดสยองที่มีเลือดไหลโทรมจากทวารทั้งเจ็ดพุ่งเข้าใส่หน้าตนเองในระยะประชิด…
ซูเหอเวิ่นตกใจจนแทบจะลอยออกจากร่าง เขาทั้งอยากว
