ิ่งหนีแต่ขาเจ้ากรรมกลับอ่อนแรงไปหมด ในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงตวาดแผ่วเบา
ซู่เป่าก้าวออกมากั้นตรงหน้าเขาไว้ พร้อมกับปล่อยหมัดน้อย ๆ ออกไปทันที!
มือเล็ก ๆ ดูคล้ายข้อรากบัวนั้น ทุบวิญญาณร้ายร่างมหึมาจนกระเด็นออกไปรุนแรง ภาพเด็กน้อยปะทะกับผีร่างยักษ์ช่างชวนตกตะลึง จนซูเหอเวิ่นได้แต่ยืนเบิกตาค้าง
ซู่เป่าพองแก้มไม่พอใจ เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกโกรธขึ้นมาขนาดนี้
ป้าอ้วนคนนี้เลวร้ายที่สุด! เพื่อนสนิทดีกับตัวเองแท้ ๆ แต่กลับไปโทษเขา แถมยังฆ่าเขาอีก ต้องตีให้เข็ด!
ด้วยเหตุนี้ ซูเหอเวิ่นจึงได้เห็นน้องสาวผู้อ่อนโยนและน่ารักของตน กำลังขี่หลังป้าอ้วนแล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง
ทุกครั้งที่หมัดซัดลงไป พลังอาฆาตในร่างอ้วนตนนั้นจะถูกตีออกมาทีละน้อย และถูกน้ำเต้าอาคม บนข้อมือของเด็กน้อยกลืนกินเข้าไปจนหมดสิ้น…
ในช่วงเวลานี้ ซู่เป่าในสายตาของซูเหอเวิ่นหาใช่น้องสาวที่น่ารำคาญอีกต่อไป…
แต่เธอคืออุลตร้าแมน… ไม่สิ น้องสาวเป็นผู้หญิง เธอต้องเป็นมารดาแห่งอุลตร้าต่างหาก!
“สู้เขาซู่เป่า! เอาเลย!” ซูเหอเวิ่นอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเชียร์
“ปล่อยฉันนะ!” ปีศาจร้ายตนนั้นกรีดร้องไม่หยุด
“ไม่ปล่อย!” ซู่เป่าตอบเสียงแข็ง
“ข้าขอสาปแช่งให้แกตายไม่ดี! ให้คนในครอบครัวพวกแกฉิบหายวายวอด!” วิญญาณร้ายสาปแช่งด้วยความเกรี้ยวกราด
“สะท้อนกลับ!” ซู่เป่าสวนกลับทันควัน
“การสะท้อนกลับใช้ไม่ได้ผลหรอก!” วิญญาณร้ายโกรธจนลืมตัว
“เด้งกลับ แ
